شمارهٔ ۱ - در پند و اخلاق سعدی
سعدی شیرازی / مثنویات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ای چشم و چراغ اهل بینش
مقصود وجود آفرینش
صاحب دل لاینام قلبی
مهمان أبیت عند ربی
در وصف تو لانبی بعدی
خود وصف تو و زبان سعدی؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به تمجید از زیبایی و ارزش وجود انسان اشاره دارد. شاعر به چشم و چراغ اهل بینش، وجود آفرینش و دل صاحبدل اشاره میکند و از مقام و منزلت او نزد خداوند سخن میگوید. در پایان، شاعر میگوید که نمیتواند وصف تو را بهتر از خود تو و زبان سعدی بیان کند.