مثنویات — مواعظ سعدی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۱ - در پند و اخلاق — ای چشم و چراغ اهل بینش
- شمارهٔ ۱۱ — هیچ دانی که چیست دخل حرام
- شمارهٔ ۱۰ — نمیرد گر بمیرد نیکنامی
- شمارهٔ ۵ — نخست اندیشه کن آنگاه گفتار
- شمارهٔ ۶ — چه نیکو گفت ابراهیم ادهم
- شمارهٔ ۹ — نکویی گرچه با ناکس نشاید
- شمارهٔ ۳ — عدل و انصاف و راستی باید
- شمارهٔ ۷ — یکی را دیدم اندر جایگاهی
- شمارهٔ ۱۳ — زخم بالای یکدگر بزنند
- شمارهٔ ۲ — همه را ده چو می‌دهی موسوم
- شمارهٔ ۴ — نظر کن درین موی باریک سر
- شمارهٔ ۱۲ — نشنیدم که مرغ رفته ز دام
- شمارهٔ ۸ — چه سرپوشیدگان مرد بودند
- شمارهٔ ۱۴ — چه رند پریشان شوریده بخت
- شمارهٔ ۱۸ — غم نه بر دل که گر نهی بر کوه
- شمارهٔ ۱۹ — سخن زید نشنوی بر عمرو
- شمارهٔ ۱۵ — دشنام تو سر به سر شنیدم
- شمارهٔ ۲۰ — همه فرزند آدمند بشر
- شمارهٔ ۱۶ — دانی چه بود کمال انسان؟
- شمارهٔ ۲۲ — اگر هوشمندی مکن جمع مال
- شمارهٔ ۲۱ — همه دانند لشکر و میران
- شمارهٔ ۲۴ — هر که را باشد از تو بیم گزند
- شمارهٔ ۱۷ — سگ بر آن آدمی شرف دارد
- شمارهٔ ۲۵ — هر که بی‌مشورت کند تدبیر
- شمارهٔ ۲۳ — این دغل دوستان که می‌بینی
- شمارهٔ ۳۷ — دوام دولت اندر حق شناسی‌ست
- شمارهٔ ۳۵ — سلطان باید که خیر درویش
- شمارهٔ ۲۷ — برگزیدندت ای گل خرم
- شمارهٔ ۳۰ — حرص فرزند آدم نادان
- شمارهٔ ۳۳ — حدیث پادشاهان عجم را
- شمارهٔ ۲۶ — ای پسندیده حیف بر درویش
- شمارهٔ ۳۴ — حرامش باد بدعهد بداندیش
- شمارهٔ ۳۱ - حکایت — پیری اندر قبیلهٔ ما بود
- شمارهٔ ۳۶ — آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد
- شمارهٔ ۲۸ — قیمت عمر اگر بداند مرد
- شمارهٔ ۲۹ — خری از روستاییی بگریخت
- شمارهٔ ۳۲ — سپاس و شکر بی‌پایان خدا را
- شمارهٔ ۴۲ — هر که آمد بر خدای قبول
- شمارهٔ ۴۳ — به حال نیک و بد راضی شو ای مرد
- شمارهٔ ۴۴ — بکوش امروز تا گندم بپاشی
- شمارهٔ ۴۵ — ای خداوندان طاق و طمطراق
- شمارهٔ ۴۶ — به یک سال در جادویی ارمنی
- شمارهٔ ۳۸ — کتاب از دست دادن سُست‌رایی‌ست
- شمارهٔ ۳۹ — الا تا ننگری در روی نیکو
- شمارهٔ ۴۰ — جوان سخت رو در راه باید
- شمارهٔ ۴۱ - حکایت — الا گر بختمند و هوشیاری