نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷ سعدی

سعدی شیرازی / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

سگ بر آن آدمی شرف دارد

کاو دل دوستان بیازارد

این سخن را حقیقتی باید

تا معانی به دل فرود آید

آدمی با تو دست در مطعوم

سگ ز بیرون آستان محروم

حیف باشد که سگ وفا دارد

و آدمی دشمنی روا دارد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مقایسه انسان و سگ می‌پردازد و می‌گوید که سگ از انسان برتری دارد، زیرا وفادار است و دل دوستان را نمی‌آزارد. او بر این باور است که انسان باید از این حقیقت عبرت بگیرد. او همچنین اشاره می‌کند که حیف است در حالی که سگ به خاطر وفاداری‌اش مورد توجه است، انسان نسبت به دوستان و نزدیکان خود دشمنی کند. به طور کلی، شاعر به ارزش وفاداری و دوستی تأکید می‌کند.