نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۴ سعدی

سعدی شیرازی / مفردات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

نیافرید خدایت به خلق حاجتمند

به شکر نعمت حق در به روی خلق مبند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این معناست که خداوند انسان‌ها را به وجود نیاورده است که تنها به خواسته‌های خودشان بپردازند. بلکه باید به شکرانه نعمت‌ها و برکات الهی، درهای لطف و کمک را به روی دیگران باز نگه دارند.