رباعی شمارهٔ ۴۰ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا دل ز مراعات جهان برکندم
صد نعمت را به منتی نپسندم
هر چند که نو آمده‌ام از سر ذوق
بر کهنه جهان چون گل نو می‌خندم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات نشان می‌دهد که پس از جدا شدن از نگرانی‌های دنیوی، دیگر هیچ نعمت و امتیازی را نمی‌پذیرد. او با وجود تازگی و شوقی که دارد، به جهان کهنه می‌خندد و از آن فاصله می‌گیرد.