رباعی شمارهٔ ۴۲ سعدی
سعدی شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تنها ز همه خلق و نهان می‌گریم
چشم از غم دل به آسمان می‌گریم
طفل از پی مرغ رفته چون گریه کند
بر عمر گذشته همچنان می‌گریم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عمق درد و غم خود صحبت می‌کند. او تنها و مخفیانه اشک می‌ریزد و نگران دلbroken خود است. همچنین، او به یاد گذشته‌هایش و سال‌هایی که از دست رفته‌اند، به شدت ناراحت و گریان است. شعر حس تنهایی و اندوه عمیق او را به تصویر می‌کشد.