غزل شمارهٔ ۱۲۸۳ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از درد و رنج مظلومان است که به‌طور ناخواسته از دل برمی‌آید. شاعر به ناتوانی در فرار از زخم زبان و رنج‌سختی‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که در دل‌های بی آرزو، دیگر راهی برای غم و دل‌شکستگی نیست. او به بلاهایی که انسان را از خودخواهی دور می‌کند و امنیت می‌بخشد، اشاره می‌کند و از گرانجا بودن و وابستگی به لذت‌ها انتقاد می‌کند. همچنین، شاعر می‌گوید که نعمت‌های واقعی برای درویش‌ها وجود ندارد و تنها جمع‌آوری مال، باعث نگرانی و نشانه‌ای از انسانی بی‌انصاف است. در نهایت، از باقی‌مانده زندگی، فقط درد و رنج را در نظر می‌گیرد.