غزلیات — دیوان اشعار صائب

Name: غزلیات — دیوان اشعار صائب
Author: صائب

صائب / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۱ — اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها
غزل شمارهٔ ۲ — آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا
غزل شمارهٔ ۱۰ — گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا
غزل شمارهٔ ۶ — خط نمی‌سازد مرا زان لعل جان‌پرور جدا
غزل شمارهٔ ۵ — شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا
غزل شمارهٔ ۴ — جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدا
غزل شمارهٔ ۸ — گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدا
غزل شمارهٔ ۷ — با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا
غزل شمارهٔ ۳ — نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جدا
غزل شمارهٔ ۹ — می‌شوند از سردمهری دوستان از هم جدا
غزل شمارهٔ ۱۳ — چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را
غزل شمارهٔ ۱۲ — نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را
غزل شمارهٔ ۱۵ — نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب را
غزل شمارهٔ ۱۴ — می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب را
غزل شمارهٔ ۱۸ — من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت را
غزل شمارهٔ ۱۱ — می‌رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا
غزل شمارهٔ ۱۶ — غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب را
غزل شمارهٔ ۱۷ — بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب را
غزل شمارهٔ ۲۲ — رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را
غزل شمارهٔ ۲۴ — سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را
غزل شمارهٔ ۲۰ — از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد ترا
غزل شمارهٔ ۲۶ — تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ ترا
غزل شمارهٔ ۱۹ — تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست را
غزل شمارهٔ ۲۱ — یک نظر‌بازست نرگس چشمِ بیمارِ ترا
غزل شمارهٔ ۲۳ — نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو را
غزل شمارهٔ ۲۵ — نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو را
غزل شمارهٔ ۳۲ — صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترا
غزل شمارهٔ ۲۹ — خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترا
غزل شمارهٔ ۳۴ — حسنِ بی‌پروا به فرمانِ هوس باشد چرا؟
غزل شمارهٔ ۳۱ — نیست ممکن رام‌کردن چشمِ جادوی ترا
غزل شمارهٔ ۳۳ — گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا
غزل شمارهٔ ۲۸ — خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن ترا
غزل شمارهٔ ۳۰ — جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی ترا
غزل شمارهٔ ۲۷ — می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ ترا
غزل شمارهٔ ۴۱ — نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلتیدن چرا؟
غزل شمارهٔ ۳۶ — چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟
غزل شمارهٔ ۴۰ — آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟
غزل شمارهٔ ۴۲ — مد احسان است بسم الله دیوان صبح را
غزل شمارهٔ ۳۹ — در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟
غزل شمارهٔ ۳۸ — در هوای کامِ دنیا می‌فشانی جان چرا؟
غزل شمارهٔ ۳۵ — جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟
غزل شمارهٔ ۳۷ — غیر حق را می‌دهی ره در حریمِ دل چرا؟
غزل شمارهٔ ۴۳ — گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ را
غزل شمارهٔ ۴۷ — می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد را
غزل شمارهٔ ۴۵ — ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد را
غزل شمارهٔ ۴۴ — غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را
غزل شمارهٔ ۴۶ — ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد را
غزل شمارهٔ ۴۹ — چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود را
غزل شمارهٔ ۴۸ — از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را
غزل شمارهٔ ۵۰ — دل چِسان پیچد عنانِ آهِ دردآلود را؟
غزل شمارهٔ ۵۲ — از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را
غزل شمارهٔ ۵۳ — نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید را
غزل شمارهٔ ۵۸ — نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار را
غزل شمارهٔ ۵۴ — تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار را
غزل شمارهٔ ۵۱ — نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را
غزل شمارهٔ ۵۷ — کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار را
غزل شمارهٔ ۵۵ — کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار را
غزل شمارهٔ ۵۶ — آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار را
غزل شمارهٔ ۶۰ — عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را
غزل شمارهٔ ۶۱ — نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را
غزل شمارهٔ ۵۹ — داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را
غزل شمارهٔ ۶۵ — سر به گردون می‌دهم این آهِ پُر تأثیر را
غزل شمارهٔ ۶۳ — چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را
غزل شمارهٔ ۶۴ — سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را
غزل شمارهٔ ۶۲ — خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را
غزل شمارهٔ ۶۶ — وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را
غزل شمارهٔ ۷۴ — نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس را
غزل شمارهٔ ۶۷ — مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را
غزل شمارهٔ ۷۰ — شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز را
غزل شمارهٔ ۷۳ — نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس را
غزل شمارهٔ ۶۸ — خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر را
غزل شمارهٔ ۶۹ — چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر را
غزل شمارهٔ ۷۱ — از فغان شد سر‌گرانی بیش آن طناز را
غزل شمارهٔ ۷۲ — هر خسی قیمت نداند نالهٔ شبخیز را
غزل شمارهٔ ۷۷ — پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را
غزل شمارهٔ ۷۹ — چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟
غزل شمارهٔ ۷۸ — بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را
غزل شمارهٔ ۸۰ — نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را
غزل شمارهٔ ۷۵ — ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را
غزل شمارهٔ ۸۱ — از صفای دل نباشد حاصلی درویش را
غزل شمارهٔ ۷۶ — عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را
غزل شمارهٔ ۸۲ — صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را
غزل شمارهٔ ۸۴ — تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را
غزل شمارهٔ ۸۵ — من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را
غزل شمارهٔ ۸۸ — حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را
غزل شمارهٔ ۸۶ — من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را
غزل شمارهٔ ۸۹ — ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را
غزل شمارهٔ ۸۷ — غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را
غزل شمارهٔ ۸۳ — غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را
غزل شمارهٔ ۹۰ — روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را
غزل شمارهٔ ۹۵ — ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را
غزل شمارهٔ ۹۳ — آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق را
غزل شمارهٔ ۹۷ — مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را
غزل شمارهٔ ۹۱ — چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را
غزل شمارهٔ ۹۸ — نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را
غزل شمارهٔ ۹۲ — کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟
غزل شمارهٔ ۹۴ — از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را
غزل شمارهٔ ۹۶ — بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را
غزل شمارهٔ ۹۹ — نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — از بلندی مانع گردش شود افلاک را
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — نیست از روی زمین سیری دل خود کام را
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — بی زبانی پرده داری می کند راز مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — داغ رسوایی خدادادست منصور مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — نیست تاب درد غربت جان افگار مرا
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — باعثِ آزار شد ترکِ دل‌آزاری مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — جامه آزادگی چالاک باشد سرو را
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — دردمندی سر به گردون می رساند آه را
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — کاسه زانوست جام جم دل آگاه را
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — در دل هر قطره آماده است دریایی مرا
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — نیست پروای فنای خود دل وارسته را
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — می کنم از سینه بیرون این دل افسرده را
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — می کند پامال، تن آخر دل آسوده را
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده را
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده را
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — از غبار خط فزون شد روشنایی دیده را
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده را
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — در شکایت ریختی دندان نعمت خواره را
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه را
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره را
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه را
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — نیست در طالع قدوم میهمان این خانه را
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه را
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — سنگ طفلان مومیایی شد دل دیوانه را
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله را
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله را
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه را
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — از غباری خانه گردد بی صفا آیینه را
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه را
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه را
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — از سر و سامان چه می پرسی من دیوانه را؟
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه را
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — چهره ات بال سمندر می کند آیینه را
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — چهره ات گل در گریبان می کند آیینه را
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه را
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — چهره ات خورشید سیما می کند آیینه را
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه را
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه را
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ما
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — در گذر ای آسمان از وادی آزار ما
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ما
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — می نماید پایکوبان دار را منصور ما
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — از ته دل نیست در میخانه استغفار ما
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — تا خرام قامت او برد از سر هوش ما
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ما
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — در نظر واکردنی گردید طی پرواز ما
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ما
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — قرعه و تسبیح را محرم نداند حال ما
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — چون حباب از یکدلان باده نابیم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — با طلب مطلوب را همخانه می یابیم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ما
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — از نصیحت خامتر گردد دل خودکام ما
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — شیوه های چشم او را در نظر داریم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — دیده سیر و دل بی مدعا داریم ما
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — از حیات بی وفا یاری طمع داریم ما
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — پیش آن آیینه رو راه سخن داریم ما
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — از تحمل خصم را هموار می سازیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ما
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ما
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — نور معنی در جبین تاک می بینیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — آسمان را خانه زنبور می دانیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — خون دل را باده گلفام می دانیم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — راز دل را می توان دریافت از سیمای ما
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — زخم پنهانم اگر بیرون دهد خوناب‌ها
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌ها
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌ها
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌ها
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارها
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌ها
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — ای دل بیدار را از چشم مستت خواب‌ها
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌ها
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — ندارد در خور من باده ای گردون مینایی
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش را
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را
غزل شمارهٔ ۴۰۲ — ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را
غزل شمارهٔ ۴۰۶ — مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را
غزل شمارهٔ ۴۰۵ — چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟
غزل شمارهٔ ۴۱۰ — ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را
غزل شمارهٔ ۴۰۷ — فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را
غزل شمارهٔ ۴۰۹ — ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را
غزل شمارهٔ ۴۰۸ — ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را
غزل شمارهٔ ۴۰۴ — مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را
غزل شمارهٔ ۴۰۳ — ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را
غزل شمارهٔ ۴۱۴ — نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را
غزل شمارهٔ ۴۱۶ — محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را
غزل شمارهٔ ۴۱۷ — ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را
غزل شمارهٔ ۴۱۵ — زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را
غزل شمارهٔ ۴۱۲ — نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را
غزل شمارهٔ ۴۱۳ — نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را
غزل شمارهٔ ۴۱۱ — فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را
غزل شمارهٔ ۴۱۸ — گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را
غزل شمارهٔ ۴۲۱ — ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را
غزل شمارهٔ ۴۲۴ — نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را
غزل شمارهٔ ۴۱۹ — متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را
غزل شمارهٔ ۴۲۰ — بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را
غزل شمارهٔ ۴۲۶ — ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را
غزل شمارهٔ ۴۲۵ — شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را
غزل شمارهٔ ۴۲۳ — نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را
غزل شمارهٔ ۴۲۲ — به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را
غزل شمارهٔ ۴۳۳ — صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را
غزل شمارهٔ ۴۲۹ — اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را
غزل شمارهٔ ۴۳۴ — سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را
غزل شمارهٔ ۴۲۸ — طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را
غزل شمارهٔ ۴۳۲ — تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو را
غزل شمارهٔ ۴۲۷ — خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را
غزل شمارهٔ ۴۳۰ — چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را
غزل شمارهٔ ۴۳۱ — به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را
غزل شمارهٔ ۴۳۶ — دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را
غزل شمارهٔ ۴۳۵ — هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را
غزل شمارهٔ ۴۳۹ — ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را
غزل شمارهٔ ۴۴۰ — گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را
غزل شمارهٔ ۴۳۷ — مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را
غزل شمارهٔ ۴۴۱ — تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را
غزل شمارهٔ ۴۳۸ — خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را
غزل شمارهٔ ۴۴۲ — به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را
غزل شمارهٔ ۴۴۳ — مده از دست در پیری شراب ارغوانی را
غزل شمارهٔ ۴۴۵ — نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را
غزل شمارهٔ ۴۵۰ — خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را
غزل شمارهٔ ۴۴۶ — کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را
غزل شمارهٔ ۴۴۸ — زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را
غزل شمارهٔ ۴۴۷ — غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را
غزل شمارهٔ ۴۴۹ — رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را
غزل شمارهٔ ۴۴۴ — به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را
غزل شمارهٔ ۴۵۳ — ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ما
غزل شمارهٔ ۴۵۵ — نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ما
غزل شمارهٔ ۴۵۶ — فلک پرواز سازد آه را درد گران ما
غزل شمارهٔ ۴۵۴ — ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ما
غزل شمارهٔ ۴۵۲ — به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا
غزل شمارهٔ ۴۵۷ — رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی دارد
غزل شمارهٔ ۴۵۸ — ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بینا
غزل شمارهٔ ۴۵۱ — کند لیلی چنین گر جلوه مستانه در صحرا
غزل شمارهٔ ۴۶۴ — زهی ز اندیشه لعل تو پرخون جام فکرت‌ها
غزل شمارهٔ ۴۶۰ — اگر این بار می آید به دستم گردن مینا
غزل شمارهٔ ۴۶۵ — مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌ها
غزل شمارهٔ ۴۶۳ — ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌ها
غزل شمارهٔ ۴۵۹ — می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا
غزل شمارهٔ ۴۶۶ — به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکل‌ها
غزل شمارهٔ ۴۶۲ — ندارد خواب چشم عاشق دیوانه در شب‌ها
غزل شمارهٔ ۴۶۱ — مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب‌ها
غزل شمارهٔ ۴۷۱ — ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریا
غزل شمارهٔ ۴۶۷ — اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌ها
غزل شمارهٔ ۴۷۴ — چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟
غزل شمارهٔ ۴۷۳ — نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریا
غزل شمارهٔ ۴۷۰ — ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌ها
غزل شمارهٔ ۴۷۲ — به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریا
غزل شمارهٔ ۴۶۸ — زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌ها
غزل شمارهٔ ۴۶۹ — مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن‌ها
غزل شمارهٔ ۴۷۸ — هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجا
غزل شمارهٔ ۴۸۲ — فتنه روز جزا خانه نشین است اینجا
غزل شمارهٔ ۴۷۶ — من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا
غزل شمارهٔ ۴۷۷ — صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجا
غزل شمارهٔ ۴۷۵ — محمل شوق کجا، کعبه امید کجا
غزل شمارهٔ ۴۷۹ — سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجا
غزل شمارهٔ ۴۸۰ — مستی و بی خبری رتبه عام است اینجا
غزل شمارهٔ ۴۸۱ — همه کس طالب آن سرو روان است اینجا
غزل شمارهٔ ۴۸۸ — دست شستن ز بقا آب حیات است ترا
غزل شمارهٔ ۴۹۰ — خون ما گر سبب چهره آل است ترا
غزل شمارهٔ ۴۸۷ — گریه سوختگان اشک کباب است ترا
غزل شمارهٔ ۴۸۳ — خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دست
غزل شمارهٔ ۴۸۵ — آرزو چند به هر سوی کشاند ما را؟
غزل شمارهٔ ۴۸۹ — چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟
غزل شمارهٔ ۴۸۶ — می شود راز دل از جبهه نمایان ما را
غزل شمارهٔ ۴۸۴ — نیست در دیده ما منزلتی دنیا را
غزل شمارهٔ ۴۹۳ — کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟
غزل شمارهٔ ۴۹۲ — حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترا
غزل شمارهٔ ۴۹۵ — نه به چشم و دل تنها نگرانیم ترا
غزل شمارهٔ ۴۹۸ — نمک خال بود داغ تمنای ترا
غزل شمارهٔ ۴۹۱ — ای که از عالم معنی خبری نیست ترا
غزل شمارهٔ ۴۹۷ — گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه ترا
غزل شمارهٔ ۴۹۴ — طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟
غزل شمارهٔ ۴۹۶ — باغبان در نگشوده است گلستان ترا
غزل شمارهٔ ۵۰۶ — نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را
غزل شمارهٔ ۵۰۵ — ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را
غزل شمارهٔ ۵۰۲ — حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟
غزل شمارهٔ ۵۰۳ — راه خوابیده رسانید به منزل خود را
غزل شمارهٔ ۴۹۹ — گل ازان زود به بازار رساند خود را
غزل شمارهٔ ۵۰۰ — هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود را
غزل شمارهٔ ۵۰۴ — چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را
غزل شمارهٔ ۵۰۱ — در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش
غزل شمارهٔ ۵۰۸ — تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را
غزل شمارهٔ ۵۱۰ — سخن آن است که از جای درآرد دل را
غزل شمارهٔ ۵۰۹ — شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را
غزل شمارهٔ ۵۰۷ — از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را
غزل شمارهٔ ۵۱۱ — عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را
غزل شمارهٔ ۵۱۴ — تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا
غزل شمارهٔ ۵۱۲ — فقر بی قدر کند سلطنت عالم را
غزل شمارهٔ ۵۱۳ — وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا
غزل شمارهٔ ۵۱۶ — نفس سوخته روشنگر جان است مرا
غزل شمارهٔ ۵۱۸ — دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۱ — دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۰ — چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا
غزل شمارهٔ ۵۱۹ — گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا
غزل شمارهٔ ۵۱۷ — نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۲ — رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا
غزل شمارهٔ ۵۱۵ — هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۵ — آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۶ — آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۷ — نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۳ — در بیابان طلب، راهبری نیست مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۴ — چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟
غزل شمارهٔ ۵۲۹ — نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا
غزل شمارهٔ ۵۲۸ — سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۰ — عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۲ — تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۱ — می کند وقت خوش از عمر برومند مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۴ — از گلستان نشود غنچه دل باز مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۷ — هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۸ — دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۳ — برسانید به خاک قدم یار مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۵ — می کند گرم طلب شعله آواز مرا
غزل شمارهٔ ۵۳۶ — چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟
غزل شمارهٔ ۵۴۵ — شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را
غزل شمارهٔ ۵۴۰ — می پرد چشم به خال لب جانانه مرا
غزل شمارهٔ ۵۴۱ — وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را
غزل شمارهٔ ۵۴۶ — نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون را
غزل شمارهٔ ۵۳۹ — آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا
غزل شمارهٔ ۵۴۲ — تازه دارد دل من خار و خس مژگان را
غزل شمارهٔ ۵۴۳ — مژه مانع نشود اشک سبک جولان را
غزل شمارهٔ ۵۴۴ — میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را
غزل شمارهٔ ۵۴۹ — غم مردن نبود جان غم اندوخته را
غزل شمارهٔ ۵۵۲ — صلح در پرده بود یار به جنگ آمده را
غزل شمارهٔ ۵۴۸ — گل به صد دیده شبنم نگران است او را
غزل شمارهٔ ۵۵۱ — گریه بسیار بود نو به وجود آمده را
غزل شمارهٔ ۵۵۰ — گر به گلزار بری آن رخ افروخته را
غزل شمارهٔ ۵۵۴ — نشد از روی تو سیراب نظر آینه را
غزل شمارهٔ ۵۴۷ — تندی خوی ضرورست سخن آیین را
غزل شمارهٔ ۵۵۳ — شوق اگر قافله سالار شود قافله را
غزل شمارهٔ ۵۶۱ — حلقه هر در باغی نشود دیده ما
غزل شمارهٔ ۵۵۵ — چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟
غزل شمارهٔ ۵۵۶ — لب میگون تو خمار کند تقوی را
غزل شمارهٔ ۵۶۰ — هست پیوسته به دریای کرم گوهر ما
غزل شمارهٔ ۵۶۲ — گرچه از درد خزانی شده رخساره ما
غزل شمارهٔ ۵۵۷ — گریه از دل نبرد کلفت روحانی را
غزل شمارهٔ ۵۵۸ — خوش کن از لاله رخان زلف پریشانی را
غزل شمارهٔ ۵۵۹ — تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟
غزل شمارهٔ ۵۶۵ — آب حیوان زند آب در میخانه ما
غزل شمارهٔ ۵۶۷ — روشن است از دل بی کینه ما سینه ما
غزل شمارهٔ ۵۶۸ — گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما
غزل شمارهٔ ۵۶۴ — هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ما
غزل شمارهٔ ۵۶۹ — مشرق مهر بود سینه بی کینه ما
غزل شمارهٔ ۵۶۳ — تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟
غزل شمارهٔ ۵۷۰ — چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ما
غزل شمارهٔ ۵۶۶ — سیل را گنج شمارد دل ویرانه ما
غزل شمارهٔ ۵۷۲ — علم نصرت ما آه سحرگاهی ما
غزل شمارهٔ ۵۷۳ — دل نگردید شب وصل تهی از گله‌ها
غزل شمارهٔ ۵۷۵ — به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجا
غزل شمارهٔ ۵۷۸ — رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجا
غزل شمارهٔ ۵۷۶ — به محفل تو که خاموش بود سپند آنجا
غزل شمارهٔ ۵۷۷ — نگاه دار سر رشته حساب اینجا
غزل شمارهٔ ۵۷۴ — کمال حسن کجا، دیده پر آب کجا؟
غزل شمارهٔ ۵۷۱ — از بساط فلک آن سوی بود بازی ما
غزل شمارهٔ ۵۸۲ — عجب که یک دلِ خوش در جهان شود پیدا
غزل شمارهٔ ۵۸۴ — فکنده ایم به امروز کار فردا را
غزل شمارهٔ ۵۸۶ — کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟
غزل شمارهٔ ۵۸۳ — چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟
غزل شمارهٔ ۵۸۵ — چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟
غزل شمارهٔ ۵۸۱ — عیار حسن ز صاحب نظر شود پیدا
غزل شمارهٔ ۵۷۹ — به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجا
غزل شمارهٔ ۵۸۰ — خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجا
غزل شمارهٔ ۵۸۹ — مبین ز موج تهیدست خوار دریا را
غزل شمارهٔ ۵۹۱ — چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟
غزل شمارهٔ ۵۸۸ — نداد عشق گریبان به دست کس ما را
غزل شمارهٔ ۵۹۰ — مبر به جای اطاعت به کار طاعت را
غزل شمارهٔ ۵۹۲ — مده به چشم و دل خویش راه، غفلت را
غزل شمارهٔ ۵۹۳ — چنین که عقل کشیده است زیر بند ترا
غزل شمارهٔ ۵۸۷ — به شاهراه توکل بود سفر ما را
غزل شمارهٔ ۵۹۴ — ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟
غزل شمارهٔ ۵۹۵ — به صید شیر نر ای بی جگر چه کار ترا؟
غزل شمارهٔ ۵۹۹ — چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟
غزل شمارهٔ ۶۰۲ — ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟
غزل شمارهٔ ۵۹۶ — اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترا
غزل شمارهٔ ۶۰۱ — شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را
غزل شمارهٔ ۵۹۸ — مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود را
غزل شمارهٔ ۵۹۷ — خمار می نکند زرد ارغوان ترا
غزل شمارهٔ ۶۰۰ — ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟
غزل شمارهٔ ۶۱۰ — ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا
غزل شمارهٔ ۶۰۳ — عرق به چهره نشسته است آن پریوش را
غزل شمارهٔ ۶۰۹ — چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا
غزل شمارهٔ ۶۰۴ — ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را
غزل شمارهٔ ۶۰۶ — مکن به غنچه گره نوبهار عالم را
غزل شمارهٔ ۶۰۷ — گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا
غزل شمارهٔ ۶۰۸ — به خنده ای بنواز این دل خراب مرا
غزل شمارهٔ ۶۰۵ — گذاشتیم به اغیار زلف پر خم را
غزل شمارهٔ ۶۱۲ — ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرا
غزل شمارهٔ ۶۱۵ — همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرا
غزل شمارهٔ ۶۱۳ — به اعتبار جهان هیچ کار نیست مرا
غزل شمارهٔ ۶۱۶ — چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزید
غزل شمارهٔ ۶۱۸ — زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرا
غزل شمارهٔ ۶۱۷ — اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مرا
غزل شمارهٔ ۶۱۴ — اگر چه حوصله وصل یار نیست مرا
غزل شمارهٔ ۶۱۱ — گرفتگی دل از چشمِ روشن است مرا
غزل شمارهٔ ۶۲۳ — نمی توان ز سخن ساختن خموش مرا
غزل شمارهٔ ۶۲۵ — کجا به دام کشد سایه نهال مرا
غزل شمارهٔ ۶۲۴ — کنند تازه خطان مشکسود داغ مرا
غزل شمارهٔ ۶۱۹ — ز درد و داغ محبت سرشته اند مرا
غزل شمارهٔ ۶۲۶ — چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟
غزل شمارهٔ ۶۲۱ — شد از رکاب تو پیدا هلال عید مرا
غزل شمارهٔ ۶۲۲ — ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟
غزل شمارهٔ ۶۲۰ — ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مرا
غزل شمارهٔ ۶۳۳ — بهار شد که ببندند در گلستان را
غزل شمارهٔ ۶۳۱ — به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را
غزل شمارهٔ ۶۳۴ — لبت به خون جگر شسته روی مرجان را
غزل شمارهٔ ۶۳۲ — احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را
غزل شمارهٔ ۶۲۹ — به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مرا
غزل شمارهٔ ۶۲۸ — نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا
غزل شمارهٔ ۶۳۰ — شکست، نقشِ مرادست بوریای مرا
غزل شمارهٔ ۶۲۷ — ز خامشی دل روشن شود سیاه مرا
غزل شمارهٔ ۶۴۰ — چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟
غزل شمارهٔ ۶۴۲ — ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را
غزل شمارهٔ ۶۴۱ — ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست
غزل شمارهٔ ۶۳۷ — ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان را
غزل شمارهٔ ۶۳۹ — گل است باده گلرنگ باده خواران را
غزل شمارهٔ ۶۳۸ — گرفت خط تو دلهای بی قراران را
غزل شمارهٔ ۶۳۵ — ببین به دور لبش خط عنبرافشان را
غزل شمارهٔ ۶۳۶ — بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان را
غزل شمارهٔ ۶۴۵ — ز داغ نیست محابا به درد ساخته را
غزل شمارهٔ ۶۴۴ — بس است تیغ تغافل من بلاجو را
غزل شمارهٔ ۶۴۷ — رساند ابر به جایی گهرفشانی را
غزل شمارهٔ ۶۴۹ — به کوی عشق مبر زاهد ریایی را
غزل شمارهٔ ۶۴۸ — دوام نیست چو ایام گل جوانی را
غزل شمارهٔ ۶۴۳ — چه حاجت است به گلگونه، روی گلگون را؟
غزل شمارهٔ ۶۴۶ — ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟
غزل شمارهٔ ۶۵۰ — اگر به لاله شوی هم پیاله در صحرا
غزل شمارهٔ ۶۵۱ — ازان دو سلسله عنبرین گره بگشا
غزل شمارهٔ ۶۵۲ — چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما
غزل شمارهٔ ۶۵۳ — رسیده است به آفاق صیت دولت ما
غزل شمارهٔ ۶۵۵ — شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ما
غزل شمارهٔ ۶۵۴ — به هر ترنمی از جای می رود دل ما
غزل شمارهٔ ۶۵۸ — ز عمر باج ستاند می دو ساله ما
غزل شمارهٔ ۶۵۶ — چراغ راه ندارد به بزم روشن ما
غزل شمارهٔ ۶۵۷ — ز خون شکفته شود چون شراب شیشه ما
غزل شمارهٔ ۶۶۲ — رسیده است به معراج اوج پستی ما
غزل شمارهٔ ۶۶۴ — رسید صبر به فریاد بینوایی ما
غزل شمارهٔ ۶۶۰ — ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟
غزل شمارهٔ ۶۶۵ — هزار حیف که گل کرد بینوایی ما
غزل شمارهٔ ۶۶۳ — شکست رنگ می از ترک میگساری ما
غزل شمارهٔ ۶۵۹ — حدیث خام مجویید در رساله ما
غزل شمارهٔ ۶۶۶ — مرا ز نشأه می ساخت کامیاب هوا
غزل شمارهٔ ۶۶۱ — ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما
غزل شمارهٔ ۶۶۷ — زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌ها
غزل شمارهٔ ۶۶۹ — به دور کاکل و زلف تو سنبلستان‌ها
غزل شمارهٔ ۶۶۸ — چنان که از نمک افزون شود جراحت‌ها
غزل شمارهٔ ۶۷۳ — به خرج رفت حیاتم ز هرزه‌کوشی‌ها
غزل شمارهٔ ۶۷۱ — اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها
غزل شمارهٔ ۶۷۲ — غم حساب ندارم ز میْ‌پرستی‌ها
غزل شمارهٔ ۶۷۴ — زهی نقاب جمالت برهنه‌رویی‌ها
غزل شمارهٔ ۶۷۰ — شکوفه شور فکنده است در گلستان‌ها
غزل شمارهٔ ۶۸۲ — می سوزد آرزو دل پراضطراب را
غزل شمارهٔ ۶۷۷ — بلبل نمی شود به قفس از چمن جدا
غزل شمارهٔ ۶۸۱ — هر کس نکرده در گرو می کتاب را
غزل شمارهٔ ۶۷۵ — آن را که نیست وسعت مشرب درین سرا
غزل شمارهٔ ۶۷۶ — آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟
غزل شمارهٔ ۶۷۸ — چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا
غزل شمارهٔ ۶۸۰ — روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را
غزل شمارهٔ ۶۷۹ — می می کند خیال تنک ظرف آب را
غزل شمارهٔ ۶۸۴ — دلکوب نیست حادثه دنیاپرست را
غزل شمارهٔ ۶۸۶ — فصل بهار کرد مصور بهشت را
غزل شمارهٔ ۶۸۵ — از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را
غزل شمارهٔ ۶۹۰ — هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟
غزل شمارهٔ ۶۸۳ — در ششدرست مهره اسیر جهات را
غزل شمارهٔ ۶۸۹ — بی آب ساخت خط، لب جان پرور ترا
غزل شمارهٔ ۶۸۷ — می فارغ از جهان مکرر کند ترا
غزل شمارهٔ ۶۸۸ — سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟
غزل شمارهٔ ۶۹۷ — افسردگی است چاره دل دردمند را
غزل شمارهٔ ۶۹۸ — وادید کرده است به من تلخ، دید را
غزل شمارهٔ ۶۹۱ — در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟
غزل شمارهٔ ۶۹۲ — ترجیح می دهد به پدر اوستاد را
غزل شمارهٔ ۶۹۵ — خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را
غزل شمارهٔ ۶۹۶ — عشق است غمگسار دل دردمند را
غزل شمارهٔ ۶۹۳ — قید عیال، پست کند رای مرد را
غزل شمارهٔ ۶۹۴ — بادام تلخ نیست سزاوار قند را
غزل شمارهٔ ۷۰۱ — دیوانه کرد سبزه خطت بهار را
غزل شمارهٔ ۷۰۳ — در آتش است نعل، نسیم بهار را
غزل شمارهٔ ۶۹۹ — یک بار بی خبر به شبستان من درآ
غزل شمارهٔ ۷۰۵ — مستی ز خط زیاده شد آن دلنواز را
غزل شمارهٔ ۷۰۴ — از شرم، حرص دلبری افزود ناز را
غزل شمارهٔ ۷۰۲ — دریاب صبح فیض نسیم بهار را
غزل شمارهٔ ۷۰۶ — دانسته ام غرور خریدار خویش را
غزل شمارهٔ ۷۰۰ — روی تو سوخته است دل لاله زار را
غزل شمارهٔ ۷۰۸ — کوتاه ساز رشته آمال خویش را
غزل شمارهٔ ۷۰۹ — پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
غزل شمارهٔ ۷۱۰ — حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را
غزل شمارهٔ ۷۱۴ — نتوان به خواب کرد مسخر خیال را
غزل شمارهٔ ۷۱۲ — تیغ زبان لاف نباشد کمال را
غزل شمارهٔ ۷۱۱ — پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ را
غزل شمارهٔ ۷۱۳ — هست از زوال نعل در آتش کمال را
غزل شمارهٔ ۷۰۷ — از کینه پاک کن دل افگار خویش را
غزل شمارهٔ ۷۲۲ — سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مرا
غزل شمارهٔ ۷۱۸ — پیچیده است دست تو دست کلیم را
غزل شمارهٔ ۷۲۱ — می در پیاله خون جگر می شود مرا
غزل شمارهٔ ۷۱۷ — در گردش آورید می لعل فام را
غزل شمارهٔ ۷۱۶ — عارف متابعت نکند قال و قیل را
غزل شمارهٔ ۷۱۵ — در کوی عشق ره نبود جبرئیل را
غزل شمارهٔ ۷۲۰ — غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا
غزل شمارهٔ ۷۱۹ — شد استخوان ز دورِ فلک توتیا مرا
غزل شمارهٔ ۷۲۴ — ابروی او نرفت ز مد نظر مرا
غزل شمارهٔ ۷۲۶ — از گرد خط، فزود محبت به دل مرا
غزل شمارهٔ ۷۲۳ — از آفتاب عشق نگردید رنگ من
غزل شمارهٔ ۷۲۹ — افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرا
غزل شمارهٔ ۷۲۷ — از بس گرفت تنگی دل در میان مرا
غزل شمارهٔ ۷۲۵ — پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مرا
غزل شمارهٔ ۷۲۸ — از بس گرفت تنگی دل در میان مرا
غزل شمارهٔ ۷۳۰ — گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا
غزل شمارهٔ ۷۳۸ — با زلف کار نیست رخ یار دیده را
غزل شمارهٔ ۷۳۱ — از کار رفته دست چو دست سبو مرا
غزل شمارهٔ ۷۳۴ — رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را
غزل شمارهٔ ۷۳۷ — مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده را
غزل شمارهٔ ۷۳۶ — رفتم ز راه دل خس و خار گناه را
غزل شمارهٔ ۷۳۲ — سرگشته ساخت خالِ دلارای او مرا
غزل شمارهٔ ۷۳۳ — از باده چون کند عرق آلود ماه را
غزل شمارهٔ ۷۳۵ — طاعت کند سرشک ندامت گناه را
غزل شمارهٔ ۷۴۰ — خال لب تو راهنمایی است بوسه را
غزل شمارهٔ ۷۴۶ — از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟
غزل شمارهٔ ۷۳۹ — طاقت کجاست روی عرقناک دیده را؟
غزل شمارهٔ ۷۴۲ — دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه را
غزل شمارهٔ ۷۴۱ — گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟
غزل شمارهٔ ۷۴۴ — مگذار بر زمین دل شبها پیاله را
غزل شمارهٔ ۷۴۵ — دادم ز شور عشق به سیلاب خانه را
غزل شمارهٔ ۷۴۳ — دایم ز نازکی است دل افگار شیشه را
غزل شمارهٔ ۷۵۰ — بشنو ز من ترانه غیرت فزای را
غزل شمارهٔ ۷۵۱ — چون پای خم به دست فتادت کمر گشا
غزل شمارهٔ ۷۴۹ — روشن ز داغ های نهان ساز سینه را
غزل شمارهٔ ۷۵۳ — چون شعله سر مکش ز دل سینه تاب ما
غزل شمارهٔ ۷۴۷ — افتادگی برآورد از خاک دانه را
غزل شمارهٔ ۷۴۸ — پروای مرگ نیست گدای برهنه را
غزل شمارهٔ ۷۵۲ — شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ما
غزل شمارهٔ ۷۵۴ — آماده است از دل پر خون شراب ما
غزل شمارهٔ ۷۵۶ — در داغ غوطه خورد دل غم سرشت ما
غزل شمارهٔ ۷۵۸ — بیگانگی شده است ز عالم مراد ما
غزل شمارهٔ ۷۵۷ — ای جبهه تو آینه سرنوشت ما
غزل شمارهٔ ۷۵۹ — یاقوت کهربا شود از آه سرد ما
غزل شمارهٔ ۷۶۱ — دود از نهاد خلق برآرد گزند ما
غزل شمارهٔ ۷۵۵ — از نان و آب نیست بقا و ثبات ما
غزل شمارهٔ ۷۶۲ — داغ است لاله زار دل دردمند ما
غزل شمارهٔ ۷۶۰ — چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ما
غزل شمارهٔ ۷۶۵ — منگر به چشم کم به دل داغدار ما
غزل شمارهٔ ۷۶۷ — با اختیار حق چه بود اختیار ما؟
غزل شمارهٔ ۷۷۰ — آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ ما
غزل شمارهٔ ۷۶۸ — دوری ز خلق، باغ و بهارست پیش ما
غزل شمارهٔ ۷۶۶ — آمیخته است مستی ما با خمار ما
غزل شمارهٔ ۷۶۳ — عالم ختن شد از قلم مشکسود ما
غزل شمارهٔ ۷۶۹ — برق جلال، عین جمال است پیش ما
غزل شمارهٔ ۷۶۴ — دایم شکفته است دل داغدار ما
غزل شمارهٔ ۷۷۳ — هرگز تهی ز خون جگر نیست جام ما
غزل شمارهٔ ۷۷۷ — از جنبش نسیم کرم زنده ایم ما
غزل شمارهٔ ۷۷۶ — خون در دل هوا و هوس کرده ایم ما
غزل شمارهٔ ۷۷۴ — دل از خدا به صنع خدا بسته ایم ما
غزل شمارهٔ ۷۷۵ — دل از قضا به دست رضا داده‌ایم ما
غزل شمارهٔ ۷۷۸ — عمری است حلقه در میخانه ایم ما
غزل شمارهٔ ۷۷۲ — دست فلک کبود شد از گوشمال ما
غزل شمارهٔ ۷۷۱ — در سیر و دور می گذرد ماه و سال ما
غزل شمارهٔ ۷۸۲ — از گریه خاک دام چمن می کنیم ما
غزل شمارهٔ ۷۷۹ — خجلت ز عشق پاک گهر می بریم ما
غزل شمارهٔ ۷۸۱ — دایم ز خود سفر چو شرر می‌کنیم ما
غزل شمارهٔ ۷۸۳ — تا چند نقشبند تمنا شویم ما
غزل شمارهٔ ۷۸۰ — دل را ز قید جسم رها می کنیم ما
غزل شمارهٔ ۷۸۴ — رنگین تر از حناست بهار و خزان ما
غزل شمارهٔ ۷۸۶ — روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟
غزل شمارهٔ ۷۸۵ — لرزید بس که دل به تن ناتوان ما
غزل شمارهٔ ۷۹۲ — آمد خزان و تر نشد از می گلوی ما
غزل شمارهٔ ۷۸۷ — بر رو چو برگ گل ندویده است خون ما
غزل شمارهٔ ۷۸۸ — از بس سترد گرد ملال از جبین ما
غزل شمارهٔ ۷۹۴ — ای حسن پرده‌سوز تو برق نقاب‌ها
غزل شمارهٔ ۷۸۹ — رحمت گرفته روی ز گرد گناه ما
غزل شمارهٔ ۷۹۳ — دستی که شد به گردش پیمانه آشنا
غزل شمارهٔ ۷۹۱ — رزق ملایک است نوای رسای ما
غزل شمارهٔ ۷۹۰ — صبح جهان بود نفس غم زدای ما
غزل شمارهٔ ۸۰۲ — در زلف مده راه دگر باد صبا را
غزل شمارهٔ ۷۹۹ — وقت است سربرآورد از خاک، لاله ها
غزل شمارهٔ ۷۹۷ — نتوان به بی‌مثال رسید از مثال‌ها
غزل شمارهٔ ۸۰۰ — از دست و تیغ عشق فگارند لاله‌ها
غزل شمارهٔ ۷۹۸ — در آتشم ز دیده شوخ ستاره‌ها
غزل شمارهٔ ۷۹۵ — وقت است جوش باده زند لاله زارها
غزل شمارهٔ ۸۰۱ — گر صافدلی هست شراب است در اینجا
غزل شمارهٔ ۷۹۶ — ای روشن از فروغ تو چشم چراغ‌ها
غزل شمارهٔ ۸۱۰ — گمراه کند غفلت من راهبران را
غزل شمارهٔ ۸۰۴ — اندیشه ز طوفان نبود دیده تر را
غزل شمارهٔ ۸۰۵ — از بدگهری می شکند گوهر رز را
غزل شمارهٔ ۸۰۳ — از خویش برآورد تمنای تو ما را
غزل شمارهٔ ۸۰۷ — تا سوخت به داغ تو محبت جگرم را
غزل شمارهٔ ۸۰۹ — استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟
غزل شمارهٔ ۸۰۶ — از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را
غزل شمارهٔ ۸۰۸ — از خلق خبر نیست ز خود بی خبران را
غزل شمارهٔ ۸۱۳ — تسکین ندهد خوردن می سوز درون را
غزل شمارهٔ ۸۱۵ — گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟
غزل شمارهٔ ۸۱۱ — ما نبض شناس رگ جانیم جهان را
غزل شمارهٔ ۸۱۸ — بی برگی ما برگ نشاط است چمن را
غزل شمارهٔ ۸۱۲ — دلگیر کند غنچه من صبح وطن را
غزل شمارهٔ ۸۱۶ — فانوس حجاب است چراغ سحری را
غزل شمارهٔ ۸۱۷ — بر چرخ محیط است فروغ نظر ما
غزل شمارهٔ ۸۱۴ — نه کفر شناسد دل حیران و نه دین را
غزل شمارهٔ ۸۲۵ — ای خانه زنبور ز فکر تو جگرها
غزل شمارهٔ ۸۱۹ — در قلزم می همچو حباب است دل ما
غزل شمارهٔ ۸۲۳ — خوابیده تر از راه بود راحله ما
غزل شمارهٔ ۸۲۲ — از خون جگر رنگ پذیرد سخن ما
غزل شمارهٔ ۸۲۴ — فریاد نخیزد ز دل پر گله ما
غزل شمارهٔ ۸۲۰ — درمانده این جسم نزارست دل ما
غزل شمارهٔ ۸۲۶ — کم نیست جگرداری پیران ز جوان‌ها
غزل شمارهٔ ۸۲۱ — کوشش نبرد راه به مأوای دل ما
غزل شمارهٔ ۸۳۰ — چشم همیشه مستت خمار کرد ما را
غزل شمارهٔ ۸۲۸ — آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را
غزل شمارهٔ ۸۲۹ — از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟
غزل شمارهٔ ۸۳۴ — وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را
غزل شمارهٔ ۸۳۲ — بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را
غزل شمارهٔ ۸۲۷ — ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌ها
غزل شمارهٔ ۸۳۳ — از آه روز گردان شبهای تار خود را
غزل شمارهٔ ۸۳۱ — بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را
غزل شمارهٔ ۸۳۸ — ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان را
غزل شمارهٔ ۸۴۰ — ز جوش عشق شود با قوام، شیره جان‌ها
غزل شمارهٔ ۸۳۵ — از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را
غزل شمارهٔ ۸۴۲ — دارند اگر سررشته‌ای در کف به ظاهر چنگ‌ها
غزل شمارهٔ ۸۴۱ — اندیشه نبود عشق را از موجه شمشیرها
غزل شمارهٔ ۸۳۶ — برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست
غزل شمارهٔ ۸۳۷ — زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضا
غزل شمارهٔ ۸۳۹ — ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین را
غزل شمارهٔ ۸۴۴ — به دوش توکل منه بار خود را
غزل شمارهٔ ۸۴۶ — فروغی است یکرنگی از گوهر ما
غزل شمارهٔ ۸۴۵ — منه بر دل زار بار جهان را
غزل شمارهٔ ۸۴۷ — بی‌خودی رفتن است دل‌ها را
غزل شمارهٔ ۸۴۸ — به ادب نوش، جام دولت را
غزل شمارهٔ ۸۵۰ — شانه زند چو کلک من طره مشکفام را
غزل شمارهٔ ۸۴۳ — ای دفتر حسن ترا فهرست خط و خال‌ها
غزل شمارهٔ ۸۴۹ — دل ز هر نقش گشته ساده مرا
غزل شمارهٔ ۸۵۵ — دید ز خون دلم لاله ستان خاک را
غزل شمارهٔ ۸۵۶ — نیست غم نان و آب، گوشه نشین را
غزل شمارهٔ ۸۵۷ — هر که با ما می کند بیگانگی
غزل شمارهٔ ۸۵۸ — پیوسته خورد دل خون از بی‌غمی جان‌ها
غزل شمارهٔ ۸۵۱ — ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای را
غزل شمارهٔ ۸۵۴ — غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما را
غزل شمارهٔ ۸۵۳ — ای حسن تو برق خانمان‌ها
غزل شمارهٔ ۸۵۲ — ای فکر تو نقشبند جان‌ها
غزل شمارهٔ ۸۶۲ — حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتاب
غزل شمارهٔ ۸۶۴ — می نماید چشم شوخ از پرده شرم و حجاب
غزل شمارهٔ ۸۶۳ — صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۶۵ — بس که افکنده است پیری در وجودم انقلاب
غزل شمارهٔ ۸۶۶ — گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آب
غزل شمارهٔ ۸۵۹ — باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آب
غزل شمارهٔ ۸۶۱ — از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تاب
غزل شمارهٔ ۸۶۰ — از لطافت بس که دارد چهره او آب و تاب
غزل شمارهٔ ۸۷۰ — نیست بحر پاک گوهر را خصومت با حباب
غزل شمارهٔ ۸۶۸ — سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آب
غزل شمارهٔ ۸۷۴ — گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۶۹ — موج را هر چند آماده است بال و پر ز آب
غزل شمارهٔ ۸۷۲ — گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباب
غزل شمارهٔ ۸۷۳ — بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۶۷ — دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آب
غزل شمارهٔ ۸۷۱ — در محیط عشق باشد از سر پر خون حباب
غزل شمارهٔ ۸۷۸ — از شفق هر صبح سازد چهره خونین آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۷۷ — اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۸۱ — کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟
غزل شمارهٔ ۸۷۵ — در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۸۰ — در هوای ابر لازم نیست در مینا شراب
غزل شمارهٔ ۸۸۲ — چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خواب
غزل شمارهٔ ۸۷۶ — از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۷۹ — چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتاب
غزل شمارهٔ ۸۸۸ — بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشب
غزل شمارهٔ ۸۹۰ — دیده از خط بدیع آب دهید ای احباب
غزل شمارهٔ ۸۸۶ — پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریب
غزل شمارهٔ ۸۸۳ — گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چرب
غزل شمارهٔ ۸۸۷ — مگر از خانه بیرون آمد آن گل بی حجاب امشب؟
غزل شمارهٔ ۸۸۹ — خانه از خویش تهی کن که ز نظاره آب
غزل شمارهٔ ۸۸۴ — مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شب
غزل شمارهٔ ۸۸۵ — بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلب
غزل شمارهٔ ۸۹۷ — بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلب
غزل شمارهٔ ۸۹۴ — تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خواب
غزل شمارهٔ ۸۹۵ — به نگاهی دل خون گشته ما را دریاب
غزل شمارهٔ ۸۹۳ — روز روشن گل و شمع شب تارست شراب
غزل شمارهٔ ۸۹۶ — چهره نوخط آن تازه جوان را دریاب
غزل شمارهٔ ۸۹۱ — نکند باده شب، سوختگان را سیراب
غزل شمارهٔ ۸۹۸ — دست کوته مکن از دامن احسان طلب
غزل شمارهٔ ۸۹۲ — نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آب
غزل شمارهٔ ۹۰۴ — بهشت بر مژه تصویر می کند مهتاب
غزل شمارهٔ ۹۰۱ — زهی ز عارض گلرنگ، خونی می ناب
غزل شمارهٔ ۸۹۹ — رو نگهداشتن از صاف ضمیران مطلب
غزل شمارهٔ ۹۰۵ — مریز آب رخ خود مگر برای شراب
غزل شمارهٔ ۹۰۶ — ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شراب
غزل شمارهٔ ۹۰۰ — ز خط رحیم نشد حسن یار با احباب
غزل شمارهٔ ۹۰۳ — هوا چکیده نورست در شب مهتاب
غزل شمارهٔ ۹۰۲ — سبکسری که اسیر هواست همچو حباب
غزل شمارهٔ ۹۰۷ — بهار نغمه تر ساز می کند سیلاب
غزل شمارهٔ ۹۰۸ — ندیده چشم چنین آهوی ختا در خواب
غزل شمارهٔ ۹۰۹ — غضب ستیزه گر و عقل قهرمان در خواب
غزل شمارهٔ ۹۱۲ — آمد سحر به خانه من یار، بی حجاب
غزل شمارهٔ ۹۱۰ — عرق‌فشانی آن گلعذار را دریاب
غزل شمارهٔ ۹۱۴ — ای خوشه چین سنبل زلف تو مشک ناب
غزل شمارهٔ ۹۱۳ — از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب
غزل شمارهٔ ۹۱۱ — درون گنبد گردون فتنه بار مخسب
غزل شمارهٔ ۹۲۱ — از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آب
غزل شمارهٔ ۹۲۲ — طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیات
غزل شمارهٔ ۹۱۹ — بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلب
غزل شمارهٔ ۹۱۷ — از چشم نیم مست تو با یک جهان شراب
غزل شمارهٔ ۹۱۵ — تا گل ز عکس عارض او چیده است آب
غزل شمارهٔ ۹۲۰ — آیینه شو وصال پری طلعتان طلب
غزل شمارهٔ ۹۱۶ — جای صدف بود ز گرانی زمین در آب
غزل شمارهٔ ۹۱۸ — صبح گشاده‌روی بوَد در حجاب شب
غزل شمارهٔ ۹۲۴ — از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناخت
غزل شمارهٔ ۹۲۹ — کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریخت
غزل شمارهٔ ۹۲۵ — روی گرم مهر اگر ذرات عالم را نواخت
غزل شمارهٔ ۹۲۶ — هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواخت
غزل شمارهٔ ۹۳۰ — باده تلخی که از بویش دل منصور ریخت
غزل شمارهٔ ۹۲۷ — دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوخت
غزل شمارهٔ ۹۲۳ — عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساخت
غزل شمارهٔ ۹۲۸ — آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریخت
غزل شمارهٔ ۹۳۱ — در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریخت
غزل شمارهٔ ۹۳۸ — در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاست
غزل شمارهٔ ۹۳۳ — چشم مخموری که ما را زهر در پیمانه ریخت
غزل شمارهٔ ۹۳۲ — پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریخت
غزل شمارهٔ ۹۳۴ — روی از عالم بگردان گر لقا می بایدت
غزل شمارهٔ ۹۳۶ — هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداست
غزل شمارهٔ ۹۳۷ — دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناست
غزل شمارهٔ ۹۳۵ — گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاست
غزل شمارهٔ ۹۴۰ — شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاست
غزل شمارهٔ ۹۴۲ — از دو عالم فارغم، آزاده ای چون من کجاست؟
غزل شمارهٔ ۹۴۴ — روزگارم تیره شد خورشید سیمایی کجاست؟
غزل شمارهٔ ۹۳۹ — چرخ ماند از گردش اما اضطراب دل بجاست
غزل شمارهٔ ۹۴۵ — از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاست
غزل شمارهٔ ۹۴۶ — کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاست
غزل شمارهٔ ۹۴۱ — تا به کی در پرده باشد نیک و بد، ساغر کجاست؟
غزل شمارهٔ ۹۴۳ — خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟
غزل شمارهٔ ۹۴۷ — رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاست
غزل شمارهٔ ۹۵۳ — جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماست
غزل شمارهٔ ۹۴۹ — گر بسوزد ز آتش می شرم جانان مفت ماست
غزل شمارهٔ ۹۵۲ — دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماست
غزل شمارهٔ ۹۵۴ — روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماست
غزل شمارهٔ ۹۵۱ — آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماست
غزل شمارهٔ ۹۵۰ — از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماست
غزل شمارهٔ ۹۴۸ — هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاست
غزل شمارهٔ ۹۵۶ — در پریشان خاطری جمعیت مجنون ماست
غزل شمارهٔ ۹۵۷ — خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماست
غزل شمارهٔ ۹۵۹ — لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماست
غزل شمارهٔ ۹۵۵ — کوثر بیداربختی دیده گریان ماست
غزل شمارهٔ ۹۵۸ — صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماست
غزل شمارهٔ ۹۶۱ — خال یا در گوشه چشم است یا کنج لب است
غزل شمارهٔ ۹۶۰ — درد بی درمان پیری منتهای دردهاست
غزل شمارهٔ ۹۶۲ — من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت است
غزل شمارهٔ ۹۶۵ — هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودست
غزل شمارهٔ ۹۶۷ — رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودست
غزل شمارهٔ ۹۶۶ — دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست
غزل شمارهٔ ۹۶۹ — نعمت الوان دنیا مایه دردسرست
غزل شمارهٔ ۹۶۸ — حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرست
غزل شمارهٔ ۹۶۳ — اهل معنی را تماشا مانع جمعیت است
غزل شمارهٔ ۹۶۴ — حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت است
غزل شمارهٔ ۹۷۰ — عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟
غزل شمارهٔ ۹۷۶ — گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرست
غزل شمارهٔ ۹۷۸ — از نظرها درد و داغ عشق پنهان خوشترست
غزل شمارهٔ ۹۷۵ — جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست
غزل شمارهٔ ۹۷۲ — دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرست
غزل شمارهٔ ۹۷۱ — در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۷۳ — عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست
غزل شمارهٔ ۹۷۴ — روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست
غزل شمارهٔ ۹۷۷ — عیب نادان در زمان خامشی گویاترست
غزل شمارهٔ ۹۸۱ — پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترست
غزل شمارهٔ ۹۸۳ — گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر است
غزل شمارهٔ ۹۸۴ — در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرست
غزل شمارهٔ ۹۸۰ — از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترست
غزل شمارهٔ ۹۷۹ — عکس ساقی در شراب ناب دیدن خوشترست
غزل شمارهٔ ۹۸۲ — حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترست
غزل شمارهٔ ۹۸۵ — هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۸۶ — صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۹۰ — عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۹۳ — هر نگاه حسرت عشاق آه دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۹۲ — حسن بالادست را هر روزشان دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۸۹ — مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۸۷ — در خم آن زلف دلها را سرود دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۹۱ — هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۸۸ — حسن را با بی قراران گیر و دار دیگرست
غزل شمارهٔ ۹۹۴ — عشق را بی دست و پایی دست و پای دیگرست
غزل شمارهٔ ۱۰۰۰ — شاهد مستوری گل قطره شبنم بس است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۱ — گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۲ — باده مرد افکن من معنی روشن بس است
غزل شمارهٔ ۹۹۵ — ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس است
غزل شمارهٔ ۹۹۷ — خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس است
غزل شمارهٔ ۹۹۸ — تلخی عالم شراب خوشگوار ما بس است
غزل شمارهٔ ۹۹۹ — چار دیوار قفس عشرت سرای ما بس است
غزل شمارهٔ ۹۹۶ — نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۶ — گردش پرگار ما را حلقه مویی بس است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۷ — گرچه در دفع کدورت هر نوایی دلکش است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۵ — مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۰ — هر که چون پروانه بی باک، مست آتش است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۹ — پرده شرم و حیا را باده ناب آتش است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۴ — گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۸ — جان روشن را جهان در چشم بینا آتش است
غزل شمارهٔ ۱۰۰۳ — مهر لب غماز را دامان پاک من بس است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۵ — عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۷ — از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۴ — از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۳ — گر نباشد حسن معنی، خط زیبا هم خوش است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۶ — هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۸ — شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۱ — شهپر پروانه ما را جلا در آتش است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۲ — با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۳ — چشم خواب آلودگان در انتظار منزل است
غزل شمارهٔ ۱۰۱۹ — در دل هر کس بود درد طلب در منزل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۴ — سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۶ — از بدن آزادی جانهای غافل مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۰ — این ز همت خالی و آن از طبع پر می شود
غزل شمارهٔ ۱۰۲۲ — نیست یک تن در جهان گویا، اگر گویا دل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۵ — با کمال قرب، از جانان دل ما غافل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۱ — صفحه رخسار تا ساده است فرد باطل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۸ — پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۰ — خانه تن را به جان آباد کردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۹ — جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۴ — عندلیب مست را خاموش کردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۳ — هرزه گو را خامش از تقریر کردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۲ — داستان شوق را تحریر کردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۲۷ — از تن خاکی به جد و جهد رستن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۱ — وقت خط پهلو تهی از یار کردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۵ — با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۷ — خط به گرد عارض دلدار دیدن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۹ — خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۸ — عشق را در پرده ناموس دیدن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۰ — باده بی لعل لب دلبر کشیدن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۲ — توبه از می در بهار نوجوانی مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۳۶ — دیدن روی تو ظلم است و ندیدن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۱ — از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۰ — در فشار دل، سر دست نگارین ظالم است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۴ — سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۳ — هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۵ — حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۸ — نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۹ — در حریم سینه عشاق، غم نامحرم است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۶ — زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم است
غزل شمارهٔ ۱۰۴۷ — ریشه ما در زمین خاکساری محکم است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۷ — از عزیزان دیده پوشیده من روشن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۶ — مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۴ — در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۳ — حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۵ — اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۱ — جان غافل را سفر در چار دیوار تن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۲ — هستی دنیای فانی انتظار مردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۸ — تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است
غزل شمارهٔ ۱۰۵۹ — مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۶ — خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۰ — در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۵ — عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۳ — بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۴ — جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۲ — حق‌پرستی، قطره را در کار دریا کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۱ — وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۷ — نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۲ — خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۸ — تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۱ — بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است
غزل شمارهٔ ۱۰۶۹ — سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۳ — دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۴ — چشم من از گریه مستانه من روشن است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۰ — خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۶ — شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۷ — لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ — دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۸ — هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است
غزل شمارهٔ ۱۰۷۹ — نوبهار آیینه طبع سخنساز من است
غزل شمارهٔ ۱۰۸۱ — آبروی حسن از مژگان نمناک من است
غزل شمارهٔ ۱۰۸۰ — کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است
غزل شمارهٔ ۱۰۸۲ — کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من است
غزل شمارهٔ ۱۰۸۴ — عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است
غزل شمارهٔ ۱۰۸۹ — آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۰ — آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۸۸ — نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۸۳ — خاکساری تا دلیل جان آگاه من است
غزل شمارهٔ ۱۰۸۶ — مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است
غزل شمارهٔ ۱۰۸۷ — هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست
غزل شمارهٔ ۱۰۸۵ — با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است
غزل شمارهٔ ۱۰۹۲ — افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۵ — آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۷ — زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۶ — چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۸ — آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۴ — خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۱ — دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست
غزل شمارهٔ ۱۰۹۳ — نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست
غزل شمارهٔ ۱۱۰۱ — تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است
غزل شمارهٔ ۱۱۰۰ — کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست
غزل شمارهٔ ۱۱۰۲ — ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است
غزل شمارهٔ ۱۱۰۳ — باز از معموره دلها فغان برخاسته است
غزل شمارهٔ ۱۱۰۶ — تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است
غزل شمارهٔ ۱۱۰۴ — زلف گرد عارض او رشته گلدسته است
غزل شمارهٔ ۱۱۰۵ — جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است
غزل شمارهٔ ۱۰۹۹ — گریه مستانه من از خمار چشم توست
غزل شمارهٔ ۱۱۰۸ — یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۱ — سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟
غزل شمارهٔ ۱۱۱۲ — دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟
غزل شمارهٔ ۱۱۰۹ — از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۴ — هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است
غزل شمارهٔ ۱۱۰۷ — هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۳ — چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟
غزل شمارهٔ ۱۱۱۰ — هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۵ — چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۷ — نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۹ — لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۸ — بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۱ — خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۱۶ — عالمی را از عمارت پای در گل رفته است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۰ — در بهاران بزم عیش میکشان آماده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۲ — تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۸ — داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۹ — تاب در ناف غزالان ختن افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۵ — تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۶ — ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۳ — سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۷ — دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۰ — دست ما در بند چین آستین افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۲۴ — سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۴ — نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۵ — آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۲ — هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست
غزل شمارهٔ ۱۱۳۶ — داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۷ — سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۸ — خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۱ — روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۳ — از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۳۹ — تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟
غزل شمارهٔ ۱۱۴۰ — نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۲ — خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۳ — کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۴ — کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون
غزل شمارهٔ ۱۱۴۶ — از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۱ — جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۵ — بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۴ — مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۰ — از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۷ — از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۳ — از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۹ — شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۲ — بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است
غزل شمارهٔ ۱۱۴۸ — بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۱ — ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۸ — تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۹ — هر غباری گرده چابک سواری بوده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۷ — آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۰ — اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۱ — آسمان از شور دلهای کباب آسوده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۵ — سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۲ — از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است
غزل شمارهٔ ۱۱۵۶ — خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۹ — هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۸ — عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۷ — آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۶ — در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۰ — شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۴ — من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۳ — دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است
غزل شمارهٔ ۱۱۶۵ — مهربانی از میان خلق دامن چیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۳ — هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۴ — بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۶ — رفتن گلزار کار مردم بیکاره است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۵ — رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۲ — دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۱ — چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۷ — بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۸ — این که روزی بی تردد می رسد افسانه است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۰ — گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۳ — شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۵ — بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۴ — دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۱ — هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۲ — شمع را بالین پر، بال و پر پروانه است
غزل شمارهٔ ۱۱۷۹ — بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۶ — بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۹ — با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۲ — زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۸ — بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۸۷ — صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۴ — روی کار دیگران و پشت کار من یکی است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۰ — قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۱ — لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۳ — شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۹ — چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۸ — راحت کونین در زیر سر بیگانگی است
غزل شمارهٔ ۱۲۰۲ — هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است
غزل شمارهٔ ۱۲۰۰ — هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۷ — دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۶ — عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است
غزل شمارهٔ ۱۲۰۱ — خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است
غزل شمارهٔ ۱۱۹۵ — در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است
غزل شمارهٔ ۱۲۰۶ — بی محابا در میان نازکش انداخت دست
غزل شمارهٔ ۱۲۰۵ — مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است
غزل شمارهٔ ۱۲۰۸ — هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست
غزل شمارهٔ ۱۲۰۹ — دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست
غزل شمارهٔ ۱۲۰۳ — تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است
غزل شمارهٔ ۱۲۱۰ — خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست
غزل شمارهٔ ۱۲۰۷ — دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست
غزل شمارهٔ ۱۲۰۴ — زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است
غزل شمارهٔ ۱۲۱۶ — تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست
غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ — جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست
غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ — نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست
غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ — وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست
غزل شمارهٔ ۱۲۱۲ — هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۱۳ — محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست
غزل شمارهٔ ۱۲۱۱ — بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست
غزل شمارهٔ ۱۲۱۴ — بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۲ — وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۳ — دل به خون در انتظار وعده جانان نشست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۰ — عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست
غزل شمارهٔ ۱۲۱۹ — سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۶ — خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ — تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ — ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۱ — تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۳ — تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۴ — توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۹ — باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۸ — زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست
غزل شمارهٔ ۱۲۲۷ — پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۲ — شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ — چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۱ — ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست
غزل شمارهٔ ۱۲۴۱ — دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۵ — حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هست
غزل شمارهٔ ۱۲۴۲ — حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۹ — شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۶ — جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۳۸ — جان عاشق قدر داغ و درد می‌داند که چیست
غزل شمارهٔ ۱۲۳۷ — بادپیمایی مسلسل همچو آب از بهر چیست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۴۰ — حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است
غزل شمارهٔ ۱۲۴۶ — چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۴۳ — معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۴۵ — عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۵۰ — سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۴۹ — در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۴۴ — شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیست
غزل شمارهٔ ۱۲۴۷ — زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟
غزل شمارهٔ ۱۲۴۸ — نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۸ — (عشق عالمسوز را با حسن و ایمان کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۷ — نیست تا پاک از غرضها در سخاوت سود نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۴ — لاله ای جز داغ در صحرای امکان نیست نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۲ — عشق خالص را تلاش دیدن محبوب نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۶ — صیقل آیینه دل غیر آه سرد نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۳ — خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۱ — عالم اسباب غیر از پرده های خواب نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۵ — روز وصل است و دل غم دیده ما شاد نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۶ — کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۱ — عشقبازی کار هر حلاج دعوی دار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۵ — کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۴ — رحمت ایزد نصیب مردم هشیار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۲ — افسر زرین سر آزاده را در کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۳ — گر نمی جوشیم با می از سر انکار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۰ — پاره های دل گران بر دیده خونبار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵۹ — توبه همصحبتان بر خاطر ما بار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۴ — وصل زلف او به دست کوشش تدبیر نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۰ — شسته ام از چشمه مه رو به آبم کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۸ — حسن عالمسوز او را ساغری در کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۱ — شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۳ — هر که از دل دور باشد در نظر منظور نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۲ — کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۷ — کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶۹ — چهره گلرنگ را پیمانه ای در کار نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۱ — آرزو بسیار و آهم در دل درویش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۷ — فکر جانسوز مرا یک نقطه بی انداز نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۲ — حاصل دنیای فانی جز غم و تشویش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۵ — روی سخت کوه را پروایی از شمشیر نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۹ — چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۸ — گرچه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۰ — هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۷۶ — حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۴ — صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۹ — آب کن در شیشه ساقی گر شراب صاف نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۳ — آه مظلومان برون آید ز لب بی اختیار
غزل شمارهٔ ۱۲۸۶ — آسمان در چشم ما دود و بخاری بیش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۰ — در سر مشکل پسندان نشأه انصاف نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۵ — روزگار زندگی نقش بر آبی بیش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۷ — درگذر زین خاکدان، گرد سپاهی بیش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۸۸ — آسمان سفله بی برگ و نوایی بیش نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۴ — هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۲ — در نگارستان تهمت دامن گل پاک نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۷ — روزی دل جز شکست از یار شوخ و شنگ نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۵ — باده بی درد در میخانه افلاک نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۳ — پاکدامان را غمی از تهمت ناپاک نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۱ — موج آب زندگی جز پیچ و تاب عشق نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۶ — غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۸ — عشق را حاجت به زور بازوی اقبال نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۰ — صبر بر زخم گرانسنگ ملامت سهل نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۱ — یک حباب قلزم توحید بی اکلیل ست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۴ — چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۳ — آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۶ — یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۵ — داغ من ممنون شکرخند پنهان تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۹۹ — بار بر مجنون ما جمعیت اطفال نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۲ — خال محتاج کمند زلف عنبرفام نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۱ — طاعت ظاهر طریق مردم آزاده نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۲ — از هلاک ما سیه بختان کسی آزرده نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۰ — نیست یک شادی که انجامش به غم پیوسته نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۴ — پیچ و تاب آن کمر با موی آتش دیده نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۸ — دلبر از دل نیست غافل، دل اگر آگاه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۷ — هیچ لب زیر فلک بی ناله جانکاه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۰۹ — روی هفتاد و دو ملت جز در آن درگاه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۳ — در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۲۰ — در دل پر خون غبار لشکر اندیشه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۲۱ — سرو مینا را تذروی بهتر از پیمانه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۸ — سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۲۲ — غفلت تر دامنان را حاجت پیمانه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۵ — ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۷ — غیر حسرت رزق من زان حسن بی اندازه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۹ — رزق من زان نرگس مستانه جز خمیازه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۱۶ — حسن بالادست را از شوخ چشمان چاره نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۲۵ — بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۲۶ — شورش سودای ما افلاک را معمور داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۲۸ — لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۲۷ — تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۲۹ — کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟
غزل شمارهٔ ۱۳۲۳ — عشق را دارالامانی چون دل دیوانه نیست
غزل شمارهٔ ۱۳۳۰ — یاد ایامی که دریای مروت جوش داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۲۴ — زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۲ — تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۳ — شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۴ — آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۶ — قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۷ — طفل بازیگوش ما زین خاکدان دل برنداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۱ — از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۸ — جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۵ — پاس یک بیدار دل گردون بد گوهر نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۵ — دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۶ — هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۱ — حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۰ — هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۲ — تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۳ — زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۴ — ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۳۹ — یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۷ — در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۹ — می توان با همت سرشار از دنیا گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۴۸ — همت مردانه ما از می حمرا گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۲ — نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۰ — همچو برق از عالم اسباب می باید گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۴ — همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۱ — از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۳ — در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۲ — از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۵ — می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۶ — برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۸ — از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۱ — روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۷ — کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۰ — مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۵۹ — عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۳ — پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۶ — هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۴ — آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۰ — گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۵ — هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۸ — لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۷ — از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت
غزل شمارهٔ ۱۳۶۹ — تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۶ — زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۵ — دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۸ — قطره خونی شد از دست نگارینش چکید
غزل شمارهٔ ۱۳۷۷ — وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۴ — بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۱ — آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۳ — هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۲ — چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۵ — مردم هموار را از خاک برباید گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۳ — جای جام باده را تریاک نتواند گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۶ — حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۰ — زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۴ — آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۲ — صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۷۹ — سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۱ — دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۹ — در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۳ — کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۴ — تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۲ — گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۸ — وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۱ — وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۰ — خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۸۷ — زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۶ — عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۸ — خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۷ — از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۲ — دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۵ — خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۹۹ — تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۱ — در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال
غزل شمارهٔ ۱۴۰۰ — جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۳ — پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۶ — مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۵ — چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟
غزل شمارهٔ ۱۴۰۸ — غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۹ — بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت
غزل شمارهٔ ۱۴۱۰ — دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۴ — سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت
غزل شمارهٔ ۱۴۰۷ — غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت
غزل شمارهٔ ۱۴۱۶ — نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست
غزل شمارهٔ ۱۴۱۲ — ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست
غزل شمارهٔ ۱۴۱۵ — فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست
غزل شمارهٔ ۱۴۱۴ — هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست
غزل شمارهٔ ۱۴۱۱ — چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست
غزل شمارهٔ ۱۴۱۳ — تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟
غزل شمارهٔ ۱۴۱۸ — خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست
غزل شمارهٔ ۱۴۱۷ — قد موزون تو روزی که به جولان برخاست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۴ — در کمین این فلک سخت کمانی که تراست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۵ — بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۶ — اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست
غزل شمارهٔ ۱۴۱۹ — از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم
غزل شمارهٔ ۱۴۲۳ — شور در دل فکند لعل خموشی که تراست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۲ — خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۱ — از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۰ — خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست
غزل شمارهٔ ۱۴۳۰ — در لحد گل نکند شعله داغی که مراست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۸ — از زمین اوج گرفته است غباری که مراست
غزل شمارهٔ ۱۴۳۲ — دانه اشک بود توشه راهی که مراست
غزل شمارهٔ ۱۴۳۳ — دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست
غزل شمارهٔ ۱۴۳۴ — عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۹ — کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست
غزل شمارهٔ ۱۴۳۱ — قانع از صاف به دردست دماغی که مراست
غزل شمارهٔ ۱۴۲۷ — پرده شب بود ایام شبابی که مراست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۰ — عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است
غزل شمارهٔ ۱۴۳۹ — صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است
غزل شمارهٔ ۱۴۴۲ — میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است
غزل شمارهٔ ۱۴۴۱ — پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است
غزل شمارهٔ ۱۴۳۵ — لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست
غزل شمارهٔ ۱۴۳۸ — زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است
غزل شمارهٔ ۱۴۳۶ — آن که از بال هما افسر دولت می خواست
غزل شمارهٔ ۱۴۳۷ — غمگسار دل سودازده من شبهاست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۵ — هر که از درد طلب شکوه کند نامردست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۴ — شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۶ — دل ازان نخل به امید ثمر خرسندست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۳ — شب هجران دلم از ناله حسرت شادست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۰ — ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۷ — مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۸ — خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست
غزل شمارهٔ ۱۴۴۹ — تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۳ — نیست آرام در آن دل که هوس بسیارست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۲ — نغمه را در دل عشاق اثر بسیارست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۶ — در ره عشق که در هر قدمش صد خطرست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۸ — سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۱ — دوری راه طلب بر دل کاهل بارست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۵ — خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۴ — از شکر چاشنی ناله نی بیشترست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۷ — لاله رویی که ازو خار مرا در جگرست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۶ — سفر پر خطر عشق نه از تدبیرست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۰ — در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۲ — لب لعلت ز می ناب رباینده ترست
غزل شمارهٔ ۱۴۵۹ — راز من نقل مجالس ز صفای گهرست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۳ — به تماشای تو از هر مژه راه دگرست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۴ — شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۱ — هر که مست است درین میکده هشیارترست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۵ — عشق هر چند که در پرده بود مشهورست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۹ — زاده بد گهر از پاک گهر ممتازست
غزل شمارهٔ ۱۴۷۱ — عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس است
غزل شمارهٔ ۱۴۷۰ — چون به حیرت زدگان است مرا روی سخن
غزل شمارهٔ ۱۴۷۳ — ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش است
غزل شمارهٔ ۱۴۶۸ — معنی از لفظ سبکروح فلک پروازست
غزل شمارهٔ ۱۴۶۷ — ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرست
غزل شمارهٔ ۱۴۷۴ — نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش است
غزل شمارهٔ ۱۴۷۲ — خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۲ — پشت دست تو به از آینه روی گل است
غزل شمارهٔ ۱۴۷۷ — ناله سوخته جانان به اثر نزدیک است
غزل شمارهٔ ۱۴۷۶ — هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف است
غزل شمارهٔ ۱۴۷۵ — از دل خونشده ام چهره جانان داغ است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۰ — سبزی نه فلک از چشم گهربار دل است
غزل شمارهٔ ۱۴۷۹ — در بهاران سر مرغی که به زیر بال است
غزل شمارهٔ ۱۴۷۸ — عشق را از دل سودازده ما ننگ است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۱ — آنچنان بلبل من واله و حیران گل است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۵ — برق خاشاک گنه، روزه تابستان است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۳ — دل ز خال لب منظور گرفتن ستم است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۴ — بزم عالم ز دل خون شده ما گرم است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۹ — خط نارسته که در لعل لب جانان است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۶ — زنگ آیینه من صحبت بیدردان است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۸ — از گرانخوابی ما عمر سبک جولان است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۰ — گرچه رویش ز لطافت ز نظر پنهان است
غزل شمارهٔ ۱۴۸۷ — (جسم زاری است که با آه به هم پیچیده است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۵ — صدف بحر بقا سینه درویشان است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۸ — شور شیرین سخنان در به هم آمیختن است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۷ — کلک من شعله برجسته این نه لگن است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۶ — لب خاموش نمودار دل پر سخن است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۲ — دل پر داغ گلستان سحرخیزان است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۳ — خلوت فکر، پریخانه خاموشان است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۴ — نمک عشق در آب و گل درویشان است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۱ — کوثر زنده دلی چشم تر مردان است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۲ — سیل درمانده کوتاهی دیوار من است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۴ — موج سنبل ز پریشانی پرواز من است
غزل شمارهٔ ۱۴۹۹ — گریه ابر بهار از دل پر درد من است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۰ — این چه لطف است که با یار وفادار من است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۵ — شور دریای سخن از دل پر جوش من است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۳ — مانع مستی غفلت دل هشیار من است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۶ — نفس سوخته شمع سر بالین من است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۱ — عشق سرمایه تسکین دل زار من است
غزل شمارهٔ ۱۵۱۲ — شوق را شهپر توفیق سبکباری توست
غزل شمارهٔ ۱۵۱۳ — هر که دارد نظری واله زیبایی توست
غزل شمارهٔ ۱۵۱۴ — در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوست
غزل شمارهٔ ۱۵۱۱ — چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوست
غزل شمارهٔ ۱۵۰۸ — تا جنون انجمن افروز دل خونین است
غزل شمارهٔ ۱۵۱۰ — چشم بیدار چراغی است که در منزل اوست
غزل شمارهٔ ۱۵۰۷ — دخل و تحسین بجا باعث احیای من است
غزل شمارهٔ ۱۵۰۹ — عقل نخلی است خزان دیده که ماتم با اوست
غزل شمارهٔ ۱۵۱۸ — عمر سرگرمی ارباب هوس کوتاه است
غزل شمارهٔ ۱۵۱۹ — نه همین مشک مرا خون جگر ساخته است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۰ — که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟
غزل شمارهٔ ۱۵۱۶ — بند و زندان گرامی گهران از جاه است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۲ — آن که در جام خضر آب بقا ریخته است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۱ — خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟
غزل شمارهٔ ۱۵۱۷ — هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟
غزل شمارهٔ ۱۵۱۵ — هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوست
غزل شمارهٔ ۱۵۲۶ — خط سبزی که به گرد لب جانان گشته است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۵ — رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۷ — غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۰ — آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۹ — خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۳ — هر طرف روی نهی باده جان ریخته است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۸ — هر که از قافله کعبه جدا افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۵۲۴ — همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۱ — هر که را می نگرم سوخته جان افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۳ — این نه غنچه است که گلزار به بار آورده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۵ — آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۶ — بس که مژگان تو بر دیده روشن زده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۷ — موج خط حلقه بر آن عارض گلگون زده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۸ — دل من تیره ز بسیاری گفتار شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۲ — از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۴ — تا خط از لعل گهربار تو سر بر زده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۰ — خاطر از سبحه و زنار مکدر شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۲ — روح را جسم گران مانع شبگیر شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۳ — از رگ ابر، هوا سینه شهباز شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۴ — آخر حسن تو از خط به از آغاز شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۳۹ — دل شب وصل تو از صبح مکدر شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۶ — دلم از کثرت پیکان تو آهن شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۱ — نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۵ — دل به یک آه سراسر رو مژگان شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۱ — خط به گرد رخ آن سیم ذقن آمده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۹ — از تب رشک تو خورشید هلالی شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۰ — از دل خم می گلرنگ به جام آمده است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۴ — خط سبزی که به گرد رخ او گردیده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۸ — نه ز خط حلقه بر اطراف رخت بسته شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۳ — حاصل دولت دنیا همه غفلت بوده است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۲ — خارخاری که ز رفتار تو در دل مانده است
غزل شمارهٔ ۱۵۴۷ — صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۸ — مستیِ چشم تو در مرتبه هشیاری است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۹ — دیدن تازه خطان شاهد بالغ نظری است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۰ — نفس باد بهاران چمن آرای خوشی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۲ — عالم امنی اگر هست همین بیهوشی است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۷ — گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟
غزل شمارهٔ ۱۵۶۱ — هر طرف می نگری آینه سیمای خوشی است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۵ — فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده است
غزل شمارهٔ ۱۵۵۶ — سخن عشق کسی کز لب ما نشنیده است
غزل شمارهٔ ۱۵۷۰ — رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۳ — ترجمان دل صاحب نظران خاموشی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۵ — شهد در خانه پر روزن زنبور یکی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۴ — مایه پرورش عالم اسباب یکی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۶ — نغمه‌ها گرچه مخالف بود، آواز یکی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۸ — در غم و شادی ایام مرا حال یکی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۷ — لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی است
غزل شمارهٔ ۱۵۶۹ — پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی است
غزل شمارهٔ ۱۵۷۲ — دست در دامن اندیشه زدن نادانی است
غزل شمارهٔ ۱۵۷۵ — سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی است
غزل شمارهٔ ۱۵۷۳ — عقل سدی است درین راه که برداشتنی است
غزل شمارهٔ ۱۵۷۴ — صبح میخانه نشینان کف دریای می است
غزل شمارهٔ ۱۵۷۸ — ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست
غزل شمارهٔ ۱۵۷۷ — نقش روی تو در آیینه جان صورت بست
غزل شمارهٔ ۱۵۷۶ — ساغر از غیر گرفتن گل بی پروایی است
غزل شمارهٔ ۱۵۷۱ — از شناسایی حق لاف زدن، نادانی است
غزل شمارهٔ ۱۵۸۲ — می حرام است در آن بزم که هشیاری هست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۳ — خلوت آینه را طوطی غمازی هست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۶ — تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست
غزل شمارهٔ ۱۵۷۹ — غوطه در خون زند آن چشم که دیدن دانست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۰ — پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۴ — به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۵ — چمن سبز فلک را چمن آرایی هست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۱ — عشق را با دل صد پاره من کاری هست
غزل شمارهٔ ۱۵۹۰ — نقطه اشک سراسیمه و شیدایی کیست؟
غزل شمارهٔ ۱۵۹۲ — حال گویاست اگر تیغ زبان گویا نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۹۳ — آه کز اهل محبت اثری پیدا نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۸ — بند در بند قبا بافتن مژگان چیست؟
غزل شمارهٔ ۱۵۹۴ — خار در دیده آن کس که طلبکارش نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۹ — جگر لاله سیه مست ز میخانه کیست
غزل شمارهٔ ۱۵۹۱ — خاک در کاسه آن سر که در او سودا نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۸۷ — محو دیدارم و دیدار نمی دانم چیست
غزل شمارهٔ ۱۵۹۹ — من که در سر هوس طره دستارم نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۱ — آیتی چون خط مشکین تو در قرآن نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۹۶ — کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۰ — خون من نیست به تشریف شهادت قابل
غزل شمارهٔ ۱۵۹۵ — آه من مد رسایی است که پایانش نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۹۷ — شادی هر که زیادست ز غم، کامل نیست
غزل شمارهٔ ۱۵۹۸ — در قناعت لب خشک و مژه پر نم نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۲ — در سیه خانه افلاک، دل روشن نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۱۰ — با شکرخنده خوبان، نمک یاری نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۶ — خسته چشم تو صاحب نظری نیست که نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۳ — گرچه نم در جگر و در دل تنگم خون نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۷ — حلقه ذکر تو، میم دهنی نیست که نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۹ — برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۴ — یک نکوروی ندیدم که گرفتار تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۵ — تلخی می به گوارایی دشنام تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰۸ — مهلت دور سبکسیر جهان اینهمه نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۱۵ — هیچ کس غیر تو در پرده بینایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۱۶ — بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت
غزل شمارهٔ ۱۶۱۷ — از زر و سیم جهان پاس نظر باید داشت
غزل شمارهٔ ۱۶۱۴ — در پریشان نظری غیر پریشانی نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۱۲ — چشم مخمور ترا حاجت می نوشی نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۱۱ — در بیابان جنون سلسله پردازی نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۱۸ — جوش می خشتی اگر از خم صهبا برداشت
غزل شمارهٔ ۱۶۱۳ — در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۲۴ — دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۱ — سرو بالای تو از آب روانی برداشت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۵ — رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۶ — پشت آیینه بود پرده مستوری زشت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۰ — تا من دلشده را دست ز گردن برداشت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۲ — دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت
غزل شمارهٔ ۱۶۱۹ — از دلم عشق به جامی غمی دنیا برداشت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۳ — اگر آیینه دل نور و صفایی می داشت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۱ — خط به گرد لب میگون تو چون ساغر گشت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۰ — از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۳ — چشم ازان حسن به سامان چه تواند دریافت؟
غزل شمارهٔ ۱۶۲۷ — شب که بر انجمن آن شعله سیراب گذشت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۴ — هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۸ — دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشت
غزل شمارهٔ ۱۶۲۹ — باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۲ — این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟
غزل شمارهٔ ۱۶۴۰ — پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۲ — لب لعل تو ز خون دل من جام گرفت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۸ — از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۶ — اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۹ — ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۱ — بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۵ — خم چو گردد قدِ افراخته می‌باید رفت
غزل شمارهٔ ۱۶۳۷ — هر که آمد به جهان دست به دامان زد و رفت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۳ — هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۹ — فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریخت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۴ — خیال آب مرا در سراب‌ها انداخت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۶ — بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداخت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۸ — عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت
غزل شمارهٔ ۱۶۵۰ — بتان که صید به نیرنگ می‌نمایندت
غزل شمارهٔ ۱۶۴۵ — که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟
غزل شمارهٔ ۱۶۴۷ — ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت
غزل شمارهٔ ۱۶۵۳ — اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داری
غزل شمارهٔ ۱۶۵۲ — ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟
غزل شمارهٔ ۱۶۵۶ — عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست
غزل شمارهٔ ۱۶۵۴ — چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست
غزل شمارهٔ ۱۶۵۱ — کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟
غزل شمارهٔ ۱۶۵۷ — خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست
غزل شمارهٔ ۱۶۵۸ — حضور دل نبود با عبادتی که مراست
غزل شمارهٔ ۱۶۵۵ — شکستگی دل از دیده ترم پیداست
غزل شمارهٔ ۱۶۶۲ — غبار هستی ما پرده دار سیلاب است
غزل شمارهٔ ۱۶۶۴ — خراب حالی ما از درازی دست است
غزل شمارهٔ ۱۶۶۵ — هزار رنگ گل فیض در گل صبح است
غزل شمارهٔ ۱۶۵۹ — پرستشی که مدام است می پرستی ماست
غزل شمارهٔ ۱۶۶۱ — به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است
غزل شمارهٔ ۱۶۶۰ — ترا که عالم آیینه عالم آب است
غزل شمارهٔ ۱۶۶۳ — ریاض هستی ما سبز از می ناب است
غزل شمارهٔ ۱۶۶۶ — مرا ز پیر خرابات این سخن یادست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۱ — بنای صبر که همسنگ کوه الوندست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۲ — به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست
غزل شمارهٔ ۱۶۶۹ — ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۳ — ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست
غزل شمارهٔ ۱۶۶۸ — نشاط عالم بی اعتبار درگردست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۴ — خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۰ — نهال شمع ز سبزی ازان برومندست
غزل شمارهٔ ۱۶۶۷ — مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۲ — مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۷ — حضور خاطر اگر در نماز معتبرست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۶ — ازان به خاطر من ترک کار دشوارست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۵ — درین دو هفته که زاینده رود سرشارست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۸ — دل شکسته به قرب خدای راهبرست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۰ — به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست
غزل شمارهٔ ۱۶۷۹ — ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۱ — بهار عنبر شبها سفیده سحرست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۸ — چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۵ — ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۷ — صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست
غزل شمارهٔ ۱۶۹۰ — مرا ز دور تماشای خط یار بس است
غزل شمارهٔ ۱۶۸۳ — سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۹ — به دام خلق مقید شدن گل هوس است
غزل شمارهٔ ۱۶۸۴ — به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست
غزل شمارهٔ ۱۶۸۶ — به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست
غزل شمارهٔ ۱۶۹۶ — ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۵ — دل رمیده ما از نظاره در پیش است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۷ — نه انجم است که زینت فروز نه فلک است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۲ — زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۸ — ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۳ — به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۱ — منم که دام بلایم رهایی قفس است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۴ — تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۴ — گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۶ — به آه برق عنان من آسمان تنگ است
غزل شمارهٔ ۱۶۹۹ — اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۱ — به غم نشاط من خاکسار نزدیک است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۳ — حضور سوخته عشق در دل تنگ است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۵ — جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۰ — ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۲ — ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۴ — همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۱ — حضور عالم ایجاد در قرار دل است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۲ — جهان و هر چه در او هست رونمای دل است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۳ — فراغ بال طمع کردن از فلک خام است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۰ — سرود مجلس ما جوش مستی ازل است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۹ — همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۸ — نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است
غزل شمارهٔ ۱۷۰۷ — دل رمیده ما را صدای پا سنگ است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۶ — قماش چهره یار از بهار معلوم است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۷ — ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۲ — خزان بیجگران نوبهار مردان است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۱ — به غیر دل همه عالم سراب حرمان است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۹ — ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۵ — سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۰ — عنان نفس کشیدن جهاد مردان است
غزل شمارهٔ ۱۷۱۸ — زمین ز جلوه قربانیان گلستان است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۶ — صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۵ — به فکر چاره فتادن جگر گداختن است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۳ — بلند نام نگردد کسی که در وطن است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۸ — حریم میکده پر جوش از خروش من است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۹ — بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۷ — چراغ خلوت جان روشنایی سخن است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۰ — زبان شکوه من چشم خونفشان من است
غزل شمارهٔ ۱۷۲۴ — سیاه روی عقیق از جدایی یمن است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۲ — اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۳ — فلک دو تا ز گرانباری گناه من است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۵ — کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟
غزل شمارهٔ ۱۷۳۷ — ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۱ — شراب کهنه که روشنگر روان من است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۴ — منم که معنی بیگانه آشنای من است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۸ — رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۶ — حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۰ — خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست
غزل شمارهٔ ۱۷۴۲ — هنوز خط ز لب یار برنخاسته است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۴ — گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است
غزل شمارهٔ ۱۷۳۹ — گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۳ — مرا به سیل سبکسیر رشک می آید
غزل شمارهٔ ۱۷۴۶ — نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۱ — ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۵ — به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۱ — نه خط ز خال لب یار سر برآورده است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۷ — به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۸ — ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۴ — رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۳ — کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۲ — ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است
غزل شمارهٔ ۱۷۴۹ — به نامرادی ما عشق مایل افتاده است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۰ — نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۱ — خط تو چهره گشای بهار آینه است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۵ — به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۶ — چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟
غزل شمارهٔ ۱۷۶۲ — ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۰ — به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۷ — جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۸ — هنوز خنده ازان لب بدر نیامده است
غزل شمارهٔ ۱۷۵۹ — کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟
غزل شمارهٔ ۱۷۶۴ — عمارتی که نگردد خراب، همواری است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۶ — درین جهان که سرانجام خانه پردازی است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۵ — به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۸ — شدم غبار و همان خارخار من باقی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۰ — چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۹ — مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۳ — ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است
غزل شمارهٔ ۱۷۶۷ — میی که درد ندارد صفای درویشی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۱ — ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۶ — خوشم به درد که در پرده شکیبایی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۵ — به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۳ — سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۴ — ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۷ — بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۲ — فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است
غزل شمارهٔ ۱۷۷۸ — در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است
غزل شمارهٔ ۱۷۸۵ — کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟
غزل شمارهٔ ۱۷۸۳ — کسی که بوی شراب از کدو تواند شست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۶ — ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۱ — ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۰ — نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۴ — ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۲ — شود ز داغ دل عاشقان خسته درست
غزل شمارهٔ ۱۷۷۹ — همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۳ — سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟
غزل شمارهٔ ۱۷۹۴ — ز زلف او دل عشاق را محابا نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۸ — ز باده حالت فرزانه می توان دانست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۲ — اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟
غزل شمارهٔ ۱۷۹۰ — هزار بار درآیم اگر به خانه دوست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۹ — مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۱ — ز عشق در اگر نور آشنایی هست
غزل شمارهٔ ۱۷۸۷ — دل از مشاهده آن خط سیاه شکست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۶ — دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۹ — خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۵ — به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۷ — به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۲ — ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۹۸ — بیان شوق به تیغ زبان میسر نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۱ — اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۰ — ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۸ — اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۶ — به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۷ — فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۹ — زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر
غزل شمارهٔ ۱۸۱۰ — چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟
غزل شمارهٔ ۱۸۰۵ — سزای خواب بود دیده ای که گریان نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰۴ — کدام شب نی کلک من آتش افشان نیست؟
غزل شمارهٔ ۱۸۰۳ — کرم در آب و گل چرخ تنگ میدان نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۷ — ستاره سوخته عشق را پناهی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۵ — مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۶ — میِ دوساله نشاطش کم از جوانی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۲ — به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۴ — نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۳ — شب فراق ز روز حساب خالی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۸ — طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۱۱ — به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۲۱ — ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۲۲ — وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت
غزل شمارهٔ ۱۸۲۳ — ملامت از دل بیباک من فغان برداشت
غزل شمارهٔ ۱۸۲۵ — به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت
غزل شمارهٔ ۱۸۲۴ — ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت
غزل شمارهٔ ۱۸۲۰ — میان خوی تو و رحم آشنایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۲۶ — عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت
غزل شمارهٔ ۱۸۱۹ — ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۲۷ — مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۲ — ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۰ — خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت
غزل شمارهٔ ۱۸۲۸ — هزار حیف که دوران خط یار گذشت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۳ — فغان که گرد سر او نمی توانم گشت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۴ — ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۱ — کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت
غزل شمارهٔ ۱۸۲۹ — ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۵ — ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۷ — ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۸ — فغان که هستی من در ورق شماری رفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۰ — غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۹ — اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۱ — ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۳۶ — نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۲ — غرور حسن به خط از دماغ یار نرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۷ — خطش عنان تصرف ز دست خال گرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۴ — سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۶ — ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۹ — دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۳ — به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۸ — ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۴۵ — زمانه را گل روی تو در بهار گرفت
غزل شمارهٔ ۱۸۵۰ — شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت
غزل شمارهٔ ۱۸۵۶ — دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست
غزل شمارهٔ ۱۸۵۱ — با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت
غزل شمارهٔ ۱۸۵۲ — آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت
غزل شمارهٔ ۱۸۵۳ — سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت
غزل شمارهٔ ۱۸۵۸ — جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست
غزل شمارهٔ ۱۸۵۵ — شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت
غزل شمارهٔ ۱۸۵۴ — باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت
غزل شمارهٔ ۱۸۵۷ — خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست
غزل شمارهٔ ۱۸۶۰ — چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟
غزل شمارهٔ ۱۸۶۳ — فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست
غزل شمارهٔ ۱۸۶۶ — در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست
غزل شمارهٔ ۱۸۶۲ — شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست
غزل شمارهٔ ۱۸۵۹ — میگون لبی که مست و خرابم کند کجاست
غزل شمارهٔ ۱۸۶۱ — رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟
غزل شمارهٔ ۱۸۶۵ — صبح گشاده رو در دولتسرای ماست
غزل شمارهٔ ۱۸۶۴ — کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟
غزل شمارهٔ ۱۸۶۹ — درد دلم ز پرسش ارباب عادت است
غزل شمارهٔ ۱۸۷۲ — هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است
غزل شمارهٔ ۱۸۷۰ — بیداری سیاه دلان عین غفلت است
غزل شمارهٔ ۱۸۷۳ — پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است
غزل شمارهٔ ۱۸۶۷ — آتش کباب کرده یاقوت آن لب است
غزل شمارهٔ ۱۸۷۱ — آن خال لب ستاره صبح قیامت است
غزل شمارهٔ ۱۸۷۴ — خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟
غزل شمارهٔ ۱۸۶۸ — باد بهار سلسله جنبان صحبت است
غزل شمارهٔ ۱۸۷۵ — روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟
غزل شمارهٔ ۱۸۷۷ — از آه، حسن را خطر بی نهایت است
غزل شمارهٔ ۱۸۷۹ — آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۲ — خال لب تو داغ دل آب کوثرست
غزل شمارهٔ ۱۸۷۶ — با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟
غزل شمارهٔ ۱۸۸۰ — دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۱ — در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست
غزل شمارهٔ ۱۸۷۸ — تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب
غزل شمارهٔ ۱۸۸۴ — آن را که در وطن لب نانی میسرست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۹ — آزادگی به سلطنت جم برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۷ — ما را کلاه فقر به افسر برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۸ — دیوانه خموش به عاقل برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۳ — پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۶ — مردن به درد عشق به دنیا برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۸۵ — سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۰ — زلف معنبر تو به صد جان برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۳ — وحدت سرای دل به جهانی برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۴ — بیم و امید در دل اهل جهان پر است
غزل شمارهٔ ۱۸۹۲ — با آب خضر آن خط شبگون برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۱ — پیش کسی که درد به درمان برابرست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۷ — عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۵ — با ما یکی است هر که ز مردم جداترست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۶ — از شادی جهان غم دلدار خوشترست
غزل شمارهٔ ۱۸۹۸ — جانهای آرمیده ز مردم رمانترست
غزل شمارهٔ ۱۹۰۲ — رخساره ترا ز عرق دیده بان بس است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۰ — آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است
غزل شمارهٔ ۱۸۹۹ — خط را به دور عارض او شان دیگرست
غزل شمارهٔ ۱۹۰۳ — صبح امید من نفس سرد من بس است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۵ — باغ و بهار چشم پر آب من آتش است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۴ — زلف کج تو سلسله جنبان آتش است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۶ — با قرب یار رشته جان در کشاکش است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۱ — خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۹ — ای دل تصور کمر یار نازک است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۱ — روی تو برق خرمن آسایش دل است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۲ — آب حیات شبنم آن روی چون گل است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۴ — کام از تو هر که یافت سلیمان عالم است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۷ — از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۳ — شاخی که چار فصل پر از میوه و گل است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۰ — ترک خودی مراد ز قطع مراحل است
غزل شمارهٔ ۱۹۰۸ — نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۶ — عرش بلند مرتبه بنیان آدم است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۸ — در زیر تیغ یار که سرها در او گم است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۹ — هر چند چشم مست تو هشیار عالم است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۰ — هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۵ — نقد نشاط در دل گنجینه خم است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۱ — آیینه را توجه خاطر به گلخن است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۲ — احوال دل ز دیده خونبار روشن است
غزل شمارهٔ ۱۹۱۷ — ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟
غزل شمارهٔ ۱۹۲۳ — راز نهان ز سینه در انداز جستن است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۸ — از سینه صافی دل بی کینه روشن است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۴ — آسودگی به کنج قناعت نشستن است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۵ — آسودگی به گوشه عزلت نشستن است
غزل شمارهٔ ۱۹۳۰ — از خون چو داغ لاله حصار دل من است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۶ — روشنگر وجود به راه اوفتادن است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۷ — مرگ سبکروان ، طلب آرمیدن است
غزل شمارهٔ ۱۹۲۹ — نقش حصیر نیست که بر پیکر من است
غزل شمارهٔ ۱۹۳۳ — دریا سواد سینه بی کینه من است
غزل شمارهٔ ۱۹۳۴ — طومار زلف شرح پریشانی من است
غزل شمارهٔ ۱۹۳۵ — آن روی آتشین که جگرها کباب اوست
غزل شمارهٔ ۱۹۳۱ — چشم اثر به گریه مستانه من است
غزل شمارهٔ ۱۹۳۷ — ماری است نی که مهره دل بیقرار اوست
غزل شمارهٔ ۱۹۳۶ — در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشق
غزل شمارهٔ ۱۹۳۸ — سرچشمه حیات لب می چکان اوست
غزل شمارهٔ ۱۹۳۲ — این کوه غم که در دل دیوانه من است
غزل شمارهٔ ۱۹۴۱ — شیطان دلیر بر تو ز حال خراب توست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۴ — زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۶ — پوچ است هر سری که نه در وی هوای توست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۰ — شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۵ — رزق وسیع در قدم میهمان توست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۳ — دامن به دست هر که دهی دستگیر توست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۲ — محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟
غزل شمارهٔ ۱۹۳۹ — شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۷ — لعل لب پیاله می آبدار ازوست
غزل شمارهٔ ۱۹۵۰ — نه تخت جم، نه ملک سلیمانم آرزوست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۹ — جامی ز خون بی غش منصورم آرزوست
غزل شمارهٔ ۱۹۵۲ — تا خط به دور ماه رخت هاله بسته است
غزل شمارهٔ ۱۹۵۱ — دستی به جام باده حمرایم آرزوست
غزل شمارهٔ ۱۹۴۸ — آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوست
غزل شمارهٔ ۱۹۵۴ — باد بهار مرهم دلهای خسته است
غزل شمارهٔ ۱۹۵۳ — جام شراب مرهم دلهای خسته است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۲ — بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته است
غزل شمارهٔ ۱۹۵۶ — پیری اگر چه بال و پرم را شکسته است
غزل شمارهٔ ۱۹۵۵ — این خار غم که در دل بلبل نشسته است
غزل شمارهٔ ۱۹۵۸ — از رفتن تو باغ پریشان نشسته است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۰ — یک دل هزار زخم نمایان نداشته است
غزل شمارهٔ ۱۹۵۹ — آن کس که تاج را به فریدون گذاشته است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۱ — عارف به اختیار خود از سر گذشته است
غزل شمارهٔ ۱۹۵۷ — عیش دل شکسته به آزار بسته است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۹ — تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۸ — نقش و نگار دشمن دلهای ساده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۰ — دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۶ — زلفش به هر دو دست عنانم گرفته است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۵ — آتش به مغزم از می احمر گرفته است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۴ — این گردباد نیست که بالا گرفته است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۷ — چشم قدح به جلوه مینای باده است
غزل شمارهٔ ۱۹۶۳ — بر طفل اشک خون جگر دست یافته است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۲ — روی شکفته شاهد جان فسرده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۴ — شیرین تبسمی که مرا راه دین زده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۳ — دل را ز کینه هر که سبکبار کرده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۵ — تا زلف او به باد صبا آشنا شده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۸ — خال تو ریشه در شکرستان دوانده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۶ — از خاکمال دام، پرم توتیا شده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۷ — از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۱ — عشقم هنوز جای به گلخن نداده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۴ — شیرازه طرب خط پیمانه بوده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۶ — لعلت به خنده پرده گل را دریده است
غزل شمارهٔ ۱۹۷۹ — دود دلی ز ابر گهربار مانده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۲ — زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۵ — هر کس بیاض گردن او را ندیده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۱ — امروز قدر نکته موزون نمانده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۳ — شرم گناه رهبر توفیق بوده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۰ — با داغ عشق، شعله غیرت نمانده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۹ — نور شکوه حق ز مقابل رسیده است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۷ — تا دست من به گردن مینا رسیده است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۱ — چشم ترم که مشرق چندین ستاره است
غزل شمارهٔ ۱۹۸۸ — تا سینه ام به داغ محبت رسیده است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۲ — خون در دلم ز غیرت آن گوشواره است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۳ — آب حیات ما ز شراب شبانه است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۴ — ما را ز عشق درد و غم بیکرانه است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۰ — دل از حریم سینه به مژگان رسیده است
غزل شمارهٔ ۲۰۰۲ — در هر نظاره ام ز تو پیغام تازه ای است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۷ — با عارض تو چهره شدن کار آینه است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۹ — غم را اگر برون ندهد سینه آینه است
غزل شمارهٔ ۱۹۹۸ — جوهر غبار دیده حیران آینه است
غزل شمارهٔ ۲۰۰۱ — از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای است
غزل شمارهٔ ۲۰۰۰ — هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای است