غزل شمارهٔ ۱۲۹۴ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و متمایز بودن صفات و ویژگی‌های خاص چیزها اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید هیچ چیزی به اندازه گل رز در باغ زیبا و شگفت‌انگیز نیست، و هیچ دستی در جهان به پای دستی که انگور را برداشت می‌کند نمی‌رسد. همچنین، تشبیه می‌شود که گردن ما همچون قمری در طوق وفا است و ما درگیر سرکشی نیستیم. در ادامه، به زیبایی جوهره و حسن بدون زحمت اشاره می‌شود و بیان می‌شود که آتش عشق گل زیر بار سنگین خاشاک قرار ندارد. در نهایت، شاعر با تاکید بر لذت و سرزندگی، پیشنهاد می‌دهد که همچون صایب زندگی کنیم و هیچ زهر ناگواری برای اهل تفکر به اندازه تریاک وجود ندارد.