غزل شمارهٔ ۱۷۸۹ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به زیبایی چهره‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که نور چشمانش می‌تواند روح را روشن کند. او معشوق را به اندازه‌ای ارزشمند می‌داند که حاضر است تمامی دنیای خود را برای او بدهد. همچنین شاعر به طول عمر و زیبایی ظاهری معشوق اشاره کرده و او را مرکز توجه و محبت می‌داند. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق واقعی می‌تواند جان را زنده کند و او که عاشق است، به خدمت معشوق خود مشغول است و به خوبی احساس می‌کند که در این مسیر دیگر نیازی به هم نشینی با دیگران ندارد، چرا که عشق به معشوق برای او کافی است.