غزل شمارهٔ ۱۸۵ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به خواب غفلت و خودبینی اشاره می‌کند که او را از حقیقت دور کرده است. او به سیل و سنگینی خود اشاره می‌کند و از رنگ و بوی تجملاتی که زندگی او را فراگرفته، گلایه دارد. با تشبیه به طوطی، از رهایی و سبزی بال‌هایش در گلشن ذکر کرده و به زنگار قساوت خودبینی‌اش معترض است. در ادامه، آب حیات را از خاکساری و humility می‌داند که به او دلگرمی بخشیده و به تشبیه کاسه سفالی، یادآور این است که از ظاهری زیبا و شیرینی، چیزی واقعی و پایدار به دست نیاورده است. دیگران از عاقبت کارشان نگرانند، اما او در پی مشکلات آینده است و حسرت زندگی گذشته را می‌خورد. در نهایت، او به یادآوری می‌آید که حاصلش تنها دست پر از خار گلچینی است که به جای خوشی، درد و رنج می‌آورد.