غزل شمارهٔ ۱۹۵۱ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر آرزوهایش را بیان می‌کند. او آرزو دارد که در می‌خانه دستی بر جام باده بزند و دیگری را به گردن مینا بیفکند. او از دلتنگی‌هایی که در صحرای زندگی دارد، که مانند ریگ در بیابان است، سخن می‌گوید و آرزو دارد از چنین گرفتاری‌هایی رهایی یابد. او می‌خواهد با پاهای آهنینش به دور از درد و رنج بچرخد و از زخم‌های درونش رهایی یابد، درست مانند مسیح. شاعر احساس می‌کند که دلش تاریک شده و آرزو دارد همدمی داشته باشد که به او روشنی ببخشد. او همواره در پی بوسه‌ای از معشوقش است، حتی اگر این آرزو بی‌بهانه باشد. با دیدن معشوق، تمامی وجودش به او گره می‌خورد و آرزوی او تنها زیبایی و محبت است. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که هرچقدر پاداش بهشت از چشمش دور باشد، دیدن چهره زیبای معشوقش برای او همانی‌ست که می‌جوید.