غزل شمارهٔ ۲۰۰۶ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
برهان واصلان فنا آرمیدگی است
بر مرگ رفتگان جزع از نارسیدگی است
سیلاب از شتاب به صد رنگ می شود
بر یک قرار، آب گهر ز آرمیدگی است
آنجا که یار پرده براندازد از عذار
قانع شدن به باغ بهشت از ندیدگی است
دار فناست خامی منصور را دلیل
با شاخ، الفت ثمر از نارسیدگی است
شبنم ز چشم پاک بود محرم چمن
صائب عزیز این چمن از پاک دیدگی است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی موضوعاتی چون فنا، مرگ و نگاه به زندگی و زیبایی‌ها می‌پردازد. برهان واصلان، که به آرامش دست یافته‌اند، به مرگ رفتگان به عنوان یک نقص یا غفلت نگاه نمی‌کنند. همچنین، تغییرات و شتاب در زندگی را با مثالی از آب مقایسه می‌کند که در نهایت به سکون و آرامش می‌رسد. اشاره به اینکه در جایی که محبوب حقیقت خود را نمایان می‌سازد، تسلیم شدن به چیزهای دنیوی مانند بهشت، نشانه ندیدگی است. به طور کلی، این شعر بر مفهوم فنا، نارسیدگی و نگرش پاک به زندگی تاکید دارد.