غزل شمارهٔ ۲۰۵ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دل افسرده‌اش سخن می‌گوید و آرزو دارد که از این حالت رنج و عذاب رهایی یابد. او به شب سرد و خموش اشاره می‌کند که خوابش را تحت تأثیر قرار داده و از خدا می‌خواهد که با عبادت از این زمین مرده حیات و زندگی به او بازگرداند. همچنین از گل می‌خواهد که به بلبلان آرامش بخشد و از درد و غصه‌هایشان بکاهد. در نهایت، شاعری که با یاد یار به آرامش می‌رسد، نسبت به زاهدان دل‌مرده بی‌اعتنا می‌شود و عشق و محبت را به عنوان عاملی برای تسکین دلش می‌داند.