غزل شمارهٔ ۲۱۴۹ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت عشق و عشق‌بازی اشاره دارد. در ابیات ابتدایی، شاعر از نگاه و چشمان معشوق می‌گوید که حرف‌های بیشتری از کلام بیان می‌کنند. او بیان می‌کند که عشق چگونه دل‌ها را به تب و تاب می‌اندازد و زیبایی معشوق مانند گلی آزاد و خوشبوست. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق و اشتیاق تا زمانی که در دل انسان جوانه نزند، آرام نخواهند گرفت. در پایان، او به یادآوری معشوق و تاثیر آن بر دل عاشق پرداخته و می‌گوید که هر کسی که در دام عشق گرفتار شده، نمی‌تواند از یاد او دل بکند.