غزل شمارهٔ ۲۱۶۴ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و بی‌نظیری چهره و ویژگی‌های محبوبش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که رخسار محبوب از روزهای سخت بی‌بهره بوده و زلف‌هایش بر دل هیچ‌کس نخورده است. گلبرگ‌های او نشان از خستگی ندارند و کسی برای خرید نگاه او تلاش نکرده است. ابرو و چشم او نشانی از زیبایی دارند و دهانش هرگز تلخی ندامت را نچشیده است. در پایان، شاعر تأکید می‌کند که اگر محبوب به مشکلات خود بی‌توجه باشد، هنوز هیچ پروانه‌ای از عشق او پر نخواهد کشید و محبت او همیشه بر جا خواهد ماند.