غزل شمارهٔ ۲۲۷۸ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد ظواهر و نشانه‌های صلاح و نیکویی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره دارد که در جامعه، آثار ظاهری مثل ریش و عمامه وجود دارد، اما حقیقتی از صلاحی در دل‌ها نیست. او می‌گوید که بسیاری از افراد ممکن است ظاهری نیکو داشته باشند اما در باطن از فساد دور نیستند. تأکید شاعر بر اهمیت پاکی دل و باطن است تا صرفاً به ظاهر توجه نشود. او همچنین به ریا و خودنمایی در اعمال دینی انتقاد می‌کند و به عارفان توصیه می‌کند که به جای تظاهر به صلاح، حقیقت باطن خود را پاک کنند. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که آگاهان به آفات ریا، آثار واقعی صلاح را پنهان نگه می‌دارند.