غزل شمارهٔ ۲۲۸۸ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

به صبح روشن که از خانه بیرون می‌آیی، با اخلاص چهره‌ات را به زمین می‌سایید. اگر دل را از خاکستر شب پاک نکرده‌ای، سعی کن آینه‌ات را بزدایی. دعا و نیایش، همچون کشتی نوح، به تو کمک می‌کند تا از دریای پرخون زندگی به کنار بیایی. جوانی کار بندگی است و نباید به پیری آن را فراموش کنی. در شب‌های تاریک، نخل امیدی بکار تا با توفیق بارور شود. غفلت را از دل خود پاک کن و برای غم‌های گذشته افسوس مخور. در دل شب، امیدی را در دل بکار تا صبح همچون خورشید زیبایی بر تو بتابد. صبر بر تلخی شب بکن تا صبح به جمال شکرخندت بیافزاید.