غزل شمارهٔ ۲۴۶۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ندرتی و غم ناشی از فقدان انسان‌های نیکو خصال و کارهای خوب می‌پردازد. شاعر از دیاری صحبت می‌کند که دیگر مردمی در آن یافت نمی‌شود و تنها دیوارها باقی مانده‌اند. او به تیشه فولاد (نماد سختی کار) اشاره می‌کند که ندامت و پشیمانی را برای او به ارمغان آورده و از غم فقدان یک فرهاد (شخصی با نیکوی اخلاق) سخن می‌گوید. همچنین، او از مشکلات و دردهایی که در زندگی احساس می‌کند صحبت کرده و می‌گوید که هیچ نشانه‌ای از محبت و دوستی در روزگار باقی نمانده است. شاعر در نهایت به افسردگی و ناامیدی که بر دل‌ها حاکم شده، اشاره می‌کند و از وجود آتشین کلام و گفتار در دنیای امروز می‌نالد.