نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۲۵۲۳ صائب

صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کند

آب شیرین گر زمین شور را قابل کند

چون جواب تلخ از احسان خود باشد خجل

بحر را همت اگر در دامن سایل کند

نعل در آتش گذارد هر که را درد طلب

هفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند

باده لعلی نماید در صراحی خویش را

خون ما چون سرکشی از گردن قاتل کند؟

خط مشکین در فسون بیهوده می سوزد نفس

نیست ممکن سحر چشم یار را باطل کند

از گرانسنگی سبک جولان شود سیل ضعیف

روح را خواب گران در سیر مستعجل کند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بررسی قدرت حق و تأثیر آن بر باطل می‌پردازد. او بیان می‌کند که گفتگوی حق می‌تواند باطل را از دل انسان‌ها پاک کند، همان‌طور که آب شیرین می‌تواند زمین شور را زنده کند. همچنین، سخن تلخ از احسان باعث خجالت می‌شود و اگر همت انسان در دسترس دیگران باشد، می‌تواند مشکلات را حل کند. شاعر به تلاش و کوشش در جستجوی حقیقت و ارزش‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در نهایت، حق، باطل را نابود می‌کند و قدرت آن به سادگی غیرقابل انکار است. به طور کلی، شعر به مبارزه با باطل و جستجوی حقیقت و زیبایی زندگی اشاره دارد.