غزل شمارهٔ ۲۷۲۲ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
غفلت دل از شراب ناب افزون می شود
ناروایی در متاع از آب افزون می شود
می فزاید بر شتاب زندگی قد دوتا
در ته پل سرعت سیلاب افزون می شود
دیده ارباب غفلت را، ز بوی پیرهن
پرده ای بر پرده های خواب افزون می شود
می کند داغ محبت ناتمامان را تمام
ماه نو از مهر عالمتاب افزون می شود
شد ز خط لعل لب میگون او سیرابتر
چشمه را در نوبهاران آب افزون می شود
می زند بر آتش لب تشنگان دامن سراب
سوزش پروانه در مهتاب افزون می شود
می فزاید هر قدر بر خط مشکین پیچ وتاب
عشق را اسباب پیچ وتاب افزون می شود
نیست ممکن کعبه را بیرون ز یکتایی برد
هر قدر از شش جهت محراب افزون می شود
می زند کان نمک ناخن به داغ تشنگی
رغبت می در شب مهتاب افزون می شود
می فزاید اعتبار حسن راصائب حیا
قیمت گوهر به قدر آب افزون می شود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف تأثیرات محبت و عشق بر دل و زندگی انسان می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که غفلت از زیبایی‌ها و احساسات ناب به معنای از دست دادن ارزش‌ها و لذت‌هاست. او به تأثیر مثبت عشق و محبت بر زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که این احساسات باعث می‌شوند که زندگی پررنگ‌تر و سرشارتر شود. همچنین، او بر این باور است که هر چه انسان بیشتر به عشق و محبت بپردازد، زیبایی و ارزش‌ها نیز بیشتر نمایان می‌شوند. به‌طور کلی، شعر بر اهمیت عشق و زیبایی‌ها در زندگی تأکید دارد و می‌گوید که این ارزش‌ها هیچ‌گاه از میان نمی‌روند بلکه با عمق بیشتری ظهور می‌کنند.