غزل شمارهٔ ۲۸۶۴ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
به احسان خانه از سیل حوادث رسته می‌گردد
در بی‌خیر در اندک زمانی بسته می‌گردد
تو از کوتاه‌بینی می‌کنی اندیشه روزی
وگرنه آسیای آسمان پیوسته می‌گردد
مشو در هم ز سختی‌های دوران چون سبک‌مغزان
که سنگ آخر نصیب پسته‌لب بسته می‌گردد
مکن دل را به رنگ و بو پریشان چون هوسناکان
که از گردآوری برگ خزان گلدسته می‌گردد
منه پیش ره ارباب حاجت چوب ای غافل
که از دربان در ارباب دولت بسته می‌گردد
تو می‌سازی ز غفلت گرم جای خود، نمی‌بینی
که چرخ از کهکشان اینجا میان بربسته می‌گردد
به تسبیح ریای زاهدان از ره مرو صائب
که چندین دام مکر اینجا عنان بگسسته می‌گردد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان تجربیات و بینش‌های شاعر درباره زندگی و چالش‌های آن می‌پردازد. او به احسان و دوری از حوادث تلخ زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید از کوتاهی‌های روزمره غافل شد. همچنین از مشکلات و سختی‌های زندگی منع می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که نباید به رنگ و بوهای زودگذر وابسته شد. شاعر به غفلت و ناپایداری دنیا اشاره می‌کند و به مخاطب هشدار می‌دهد که در جستجوی آرزوها و نیازهای خود، نباید از واقعیت‌های زندگی غافل شود. در نهایت، او به نفاق و ریاکاری زاهدان اشاره کرده و می‌گوید که انسان باید از دام‌های فریب جلوگیری کند.