غزل شمارهٔ ۳۱۶۴ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند
ز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند
زیک هشیار بزم میکشان افسرده می گردد
به اندک مایه ای، شیر از روانی باز می ماند
متاب از سختی ایام روی دل که آیینه
چو گرداند زصیقل روی، بی پرداز می ماند
اگر این است حسن عاقبت مطلب روایان را
به مطلب می رسد هر کس زمطلب باز می ماند
مرو در خون صید لاغر من کز شکار من
همین مشت پری در چنگل شهباز می ماند
رجا و خوف را در هیچ حال از کف مده صائب
که چون یک بال گردد مرغ از پرواز می ماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تأثیرات منفی و ماندگار تجربیات سخت و دشواری‌های زندگی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویر مختلف نشان می‌دهد که زخم‌ها و آسیب‌ها همواره نشانه‌هایی از خود به جا می‌گذارند. او به وضعیت ناپایداری عواطف و روحیات انسان‌ها اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که حتی در مواجهه با سختی‌ها، امید و ترس نباید به طور کامل از بین بروند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که نباید اجازه داد مشکلات و چالش‌های زندگی ما را از پرواز و پیشرفت باز دارند.