غزل شمارهٔ ۳۱۶۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ویژگی‌های دنیای مادی و زودگذر بودن آن اشاره دارد. شاعر بر این باور است که هر چیزی در دنیا، حتی مانند دل پاک و ارزشمند، به سرعت از بین می‌رود و باقی نمی‌ماند. او به این نکته تأکید می‌کند که عدم توجه به ارواح مقدس و همچنین گفتار بی‌محتوا و پوچ، انسان را از حقیقت دور می‌کند. در پایان، شاعر از خواننده می‌خواهد که مانند عقاب از وسوسه‌های دنیوی دوری کند، زیرا زندگی و خوشی‌های دنیوی در هیچ جا پایدار نیستند و همواره در حال تغییرند.