غزل شمارهٔ ۳۲۸۴ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره تغییرات و پدیده‌های زندگی انسانی و اجتماعی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با پیری، حرص و طمع در انسان جوان‌تر می‌شود و خواب در سحرگاه سخت‌تر می‌شود. او می‌گوید که آسمان در حرکت است و به ما روشنایی می‌بخشد، و آب زلال در پاییز به روشنی خودش برمی‌گردد. همچنین به اهمیت مشاوره با انسان‌های با تجربه و کهنسال اشاره می‌کند و می‌گوید که فردی که گوشه‌نشین است، می‌تواند به مانند دام پنهان باشد. عشق هم به تدریج عمق می‌گیرد، و باده کهنه به جوانی تبدیل می‌شود. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که انسان‌های بی‌آزار زیر پای آسمان‌اند و کسانی که نتوانند با زبان خود دفاع کنند، در نهایت قربانی تلخی‌های زبان دیگران خواهند شد.