غزل شمارهٔ ۳۵۲۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی شکایت و نارضایتی شاعر از ناپاکی و بی‌رحمی انسان‌هاست. شاعر می‌گوید که گناه یوسف به‌قدری بزرگ است که بخشش آن آسان نیست و کسی که از طبع بی‌رحمی برخوردار است، نمی‌تواند بخشایشگر باشد. او آرزو دارد که صبر و آرامش به او داده شود، زیرا در غم و ناکامی است. شاعر از بی‌توجهی به خود و عدم ارزش‌گذاری بر شخصیت و زیبایی یوسف گلایه می‌کند و می‌گوید که حتی اگر تمام ثروت‌ها به او داده شود، بی‌محبت یوسف را نمی‌پذیرد. همچنین، او بیان می‌کند که زیبایی و ارزش یوسف، باید درک و شناخته شود و نه به دست ناآگاهان سپرده شود. در نهایت، شاعر آرزوی بهشتی را دارد که در آن زیبایی‌ها و آینه‌روان به او اجازه‌ی مشاهده‌ی زیبایی را بدهند.