غزل شمارهٔ ۴۴۱۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در کوی خرابات، گروهی خاموش وجود دارند که به دلیل صفای دل، همچون شراب سر بسته در حال جوشند. آنها که در بزم می‌نشینند، همچون پیاله‌های پر از شراب، ساکت و در خلوت خود غرقند. در اینجا، افرادی وجود دارند که با خجلتی در دل، به دور از هیاهو، به زندگی خود ادامه می‌دهند. اگر راز کوچکی در پرده هست، بهتر است که مانند غنچه سکوت کنی، زیرا گل‌ها همواره در انتظار گوش هستند. این افراد، گوهر واقعی خود را به دیگران نشان نمی‌دهند، چرا که دنیا پر از افرادی است که ارزش‌ها را به قیمت ناچیز می‌فروشند. ما در چه جایگاهی قرار داریم که خورشید زیبایی‌ها از دور به ما نزدیک می‌شود؟ از باده‌ای که به ما می‌رسد، بهره‌مند شویم تا خوشنوازی‌های چمن نیز بر سر جوش بیایند. دیدن زیبایی‌ها قابل اجتناب نیست، حتی اگر این زیبایی‌ها دشمن عقل و هوش ما باشند. در ظاهر، دنیای مادی پر از شیرینی‌هاست، اما در عمق، رازها و نیش‌های حسد وجود دارد. در نهایت، بسیاری از افراد در این دنیا، در حساسیت کلام خود ساکت می‌مانند و گروهی باهوش در بین آنها وجود دارند.