غزل شمارهٔ ۴۵۸۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و خوشبویی بهار اشاره می‌کند و از زخم‌ها و دردهای ناشی از تغییرات فصلی می‌گوید. او بوی گل را نشانه‌ی زندگی و احساس می‌داند و به دردهایی که درونش وجود دارد نیز پرداخته است. برای او، ایمان و دیانت در این دنیای پر از مشکلات و کفر، مانند شبنمی است که بر روی گل‌ها می‌نشیند. شاعر همچنین به گذرا بودن Beauty بهار اشاره کرده و می‌گوید که این زیبایی به زودی از دست می‌رود. او در نهایت به احساساتی چون غم و مهر اشاره می‌کند که در دلش وجود دارد و آنها را به نمادهای ابر و اشک معادل می‌کند.