غزل شمارهٔ ۴۶۰ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی مینا اشاره می‌کند. او از زیبایی و تاثیر آن در بزم میخواران صحبت می‌کند و احساساتش را بیان می‌کند. مینا با لعل خود (احتمالاً اشاره به لبان مینا) او را خراب و شاداب می‌کند. شاعر به تضاد دو صبح صادق اشاره می‌کند که نشان‌دهنده زیبایی و جذابیت میناست. همچنین او به تاثیر شراب و حال خوشی که از مینا به دست می‌آورد، اشاره می‌کند. در نهایت، دو چیز خوشايند برای او در این بزم، زمین‌افتادگی ساقی و زیبایی میناست.