غزل شمارهٔ ۴۶۰۶ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
تلخکام ایمن ز چشم شور ماند بیشتر
باده انگور از انگور ماند بیشتر
محفل آرایان شهرت، خرج چشم بدشوند
هرکه ماند از دیده ها مستور،ماند بیشتر
خاکساران رابقا از سرفرازان است بیش
کاسه چین از سر فغفور ماند بیشتر
پرده گنج است ویرانی درین عبرت سرا
دل چو شد زیر وزبر معمور ماند بیشتر
حرص درهنگام پیری از غلاف آیدبرون
بال وپر پیدا کند چون مور ماند بیشتر
زندگی بیش ازتنومندی نمی گرددکه تیر
در کمان سست از پرزور ماند بیشتر
قسمت اشرار گردد از قضا عمر دراز
دربساط خاک مار از مور ماند بیشتر
چون نباشد عزم صادق جستجو بی حاصل است
از کجی تیر ازهدف مهجور ماند بیشتر
نوش ونیش این جهان تلخ صائب باهم است
خانه پرشهد از زنبور ماند بیشتر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی وضعیت‌های تلخ و شیرین زندگی و تأثیرات مختلفی که در آن وجود دارد، می‌پردازد. در آن به نکاتی اشاره می‌شود مانند: - افراد که در برابر چشم بد و بدخواهی‌ها ایمن می‌مانند، ممکن است در زندگی موفق‌تر باشند. - زیبایی‌های ظاهری و محفل‌های شاد نیز می‌توانند تحت تأثیر بدحالی‌ها و نظرهای منفی قرار بگیرند. - خاکساری و تواضع بیشتر از سرفرازی و فخر دادن باعث رفع آسیب‌ها و مشکلات می‌شود. - حریص بودن در دوران پیری ممکن است به مشکلات بیشتری بیانجامد، و زندگی در نهایت بیش از قدرت و تنومندی به ثبات و نیک‌نوازی نیاز دارد. - قسمتی از افراد که از قضا عمر دراز می‌یابند، ممکن است در باطن خالی و بی‌مقدار باشند. - در نهایت، این جهان ترکیبی از تلخی و شیرینی است و در آن خوب و بد همیشه در کنار هم وجود دارند. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و مفاهیم عمیق به عمق زندگی انسان و تناقضات آن اشاره کرده است.