غزل شمارهٔ ۴۶۱۲ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
جانب اغیار داردآن جفا جو بیشتر
باگرانجانان بود میل ترازو بیشتر
دزد رادر پرده شب می شود جرأت زیاد
می برد دردور خط دل خال هندو بیشتر
می دواند ریشه دردل جوهر تیغ عتاب
عشق راباشد نظر بر چین ابرو بیشتر
بیشتر سنگین دلان بال وپریکدیگرند
می کند درقاف پرواز آن پریرو بیشتر
چشمه ها سیلاب گردد چون به هم پیوسته شد
وحشت مجنون ما گردید از آهو بیشتر
زنگ غفلت فرش باشددردل آسودگان
سبز گردد آبهای مرده درجو بیشتر
با سخن صاحب سخن را التیام دیگرست
دل ز صائب می برد چشم سخنگو بیشتر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف معانی عمیق عشق و جدایی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که ظلم و جفا در روابط انسانی بیشتر از آنچه که تصور می‌شود، وجود دارد. عشق و علاقه به زیبایی‌ها و احساسات، گاهی چنان شدید می‌شود که بر دل‌ها تأثیر عمیق می‌گذارد. او به مقایسه احساسات و دل‌هایی می‌پردازد که مثل پرندگان در قاف پرواز می‌کنند و می‌گوید که وقتی عشق واقعی به وجود می‌آید، احساسات انسان‌ها و ارتباطات آن‌ها نیز به شدت تغییر می‌کند. شاعر به نوعی از وحشت و درد در عشق اشاره می‌کند که نشانه‌ای از عمق این احساسات است و در نهایت بر این نکته تأکید می‌کند که کلمات و سخن می‌توانند به التیام دل‌ها کمک کنند و بر عمق تأثیرات آن بیفزایند.