غزل شمارهٔ ۴۷۰۸ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در زیر خرقه شیشه می را نگاه دار
این ماه را نهفته در ابر سیاه دار
از ریشه بر میار نهال امید را
ته شیشه ای برای صبوحی نگاه دار
بی شاهد و شراب شب ماه مگذران
چشمی به روی ساقی و چشمی به ماه دار
پیر مغان ز توبه ترا منع اگر کند
زنهار گوش هوش به آن خیر خواه دار
بال وپری است نشو و نما را زمین پاک
پاس نفس برای دم صبحگاه دار
خودبین شود ز آینه بی غبار، نفس
دل را نهفته درته گرد گناه دار
عرض صفای سینه مده پیش غافلان
درپیش زنگی آینه خود سیاه دار
ماهی محیط را بسر از خامشی کشید
صائب به بزم باده زبان را نگاه دار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دعوت به نگه‌داری از لحظات ارزشمند و امیدهاست. شاعر از کسی می‌خواهد که شیشه می را زیر خرقه پنهان کند و ماه را که در ابر سیاه است نگه دارد. او به اهمیت امید و صبوری اشاره می‌کند و از نیاز به تماشای زیبایی‌ها در حین شب یاد می‌کند. نصیحت‌هایی از پیر مغان درباره توبه و خودنگری می‌آورد و به اهمیت صفای دل و نفس پاک اشاره دارد. در نهایت، شاعر به زیبایی‌های زندگی و ارزش بزم و می‌گویی دعوت می‌کند.