غزل شمارهٔ ۴۷۵۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که دلش را از درد و غم آزاد کند. او تاکید می‌کند که عاشق دیوانه‌ای است که در ارتباطش با محبوب دچار سردرگمی است و از او می‌خواهد تا به زلف‌هایش توجه کند. شاعر همچنین به بلبل که نماد عشق است، می‌گوید که او درد و رنج را حس نمی‌کند و از او می‌خواهد که او را فراموش نکند. در ادامه، شاعر به غنچه و سبز بودن چمن اشاره می‌کند و از دل خود می‌خواهد که پژمرده نشود. او برای آسودگی خود می‌پرسد که آیا باید ناراحتی دیگری را تحمل کند و در نهایت اشاره‌ای به غزلی از خواجه نزاوی می‌کند که به دردی عمیق اشاره دارد.