غزل شمارهٔ ۴۸۷۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تبیین حالاتی می‌پردازد که در زندگی ممکن است انسان را غمگین کند. شاعر از خواننده می‌خواهد که نگران نباشد، حتی در شرایط سخت. با مثال‌هایی چون کور بودن و فرزند بینا، بیان می‌کند که مشکلات موقتی هستند و با گذر زمان حل می‌شوند. او به وجود زیبایی‌ها و امیدها در دل هر انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر دل دردمند باشد، می‌تواند به خوشی‌ها و موفقیت‌ها برسد. همچنین، از این نکته یاد می‌کند که سختی‌ها و غم‌ها به مرور زمان از بین می‌روند، مانند گلی که در کنار شبنم نمی‌تواند بماند. وی به مرور زمان به عنوان درمان مشکلات تاکید می‌کند و در نهایت می‌گوید که حتی نقاط ضعف و غم نیز می‌توانند به زیبایی‌ها تبدیل شوند، پس نیازی به غمگینی نیست.