غزل شمارهٔ ۴۹۶۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذبه دلجویانه یک فرد می‌پردازد. شاعر از خون دلها و احوال پریشان عاشقان سخن می‌گوید که به خاطر محبت این شخص هستند. او به زیبایی و شکوه این شخصیت اشاره کرده و آن را به یوسف و لباس‌های اطلس تشبیه می‌کند. همچنین بیان می‌کند که زخم‌های عاشقان نمایانگر نور خورشید هستند و این فرد چون شمعی در کنار شهیدان درخشش دارد. در پایان، شاعر به سجده آسمان‌ها در مقابل ابروی او اشاره می‌کند و می‌گوید که سجده‌اش در برابر آن زیبایی چه ارزشی دارد.