غزل شمارهٔ ۵۲۵۱ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از ما می‌خواهد که از آستان دل دور نشویم، چون دل به مثابه خزانه‌ای از ارزش‌ها و زیبایی‌های دو جهان است. او به توصیف احساسات و درونیات خود می‌پردازد و می‌گوید که دل سرچشمه‌ای از شادی و غم است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حقیقت و معنای زندگی از طریق باطن و درک عمیق قابل دریافت است و دنیای بیرونی تنها یک ظاهر است. شاعر هشدار می‌دهد که فریب تظاهرها را نخوریم و به ارزش‌های درون خود اهمیت دهیم، زیرا این دل یگانه و بی‌همتا، سرمایه‌ای است که دو عالم از آن طلبکارند.