غزل شمارهٔ ۵۳۰۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان حال و احساسات خود می‌پردازد. او از کودکی در درد و رنج بوده و همیشه در دلش احساس جنون و آوارگی داشته است. ملامت‌ها و زخم‌های روحی او همچون سنگ‌هایی در گهواره‌اش هستند. او خود را شبیه به برگ‌های گلستان می‌داند که از رشد و شکوفایی دور بوده است. در گذشته، پیش از آنکه رنگین‌کمان بوجود بیاید، دلش در خون جگرش می‌زد و در انتظار لحظه‌های شور و غوغا بود. دل‌تنگی او مانند داغی بزرگ است و در عین حال، به دنیا بی‌اعتناست، چون نه به ثبات و نه به تغییرات جهان التفاتی ندارد.