غزل شمارهٔ ۵۷۷۳ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)
به جای باده اگر در پیاله آب کنیم
ز تنگ حوصلگی مستی شراب کنیم
چو نخل موم بر و بار ما ملایمت است
چگونه سینه سپر پیش آفتاب کنیم؟
چو موج بر صف دریا زنیم و خوش باشیم
به خویش کار چرا تنگ چون حباب کنیم؟
اگر نه خاطر روی تو در میان باشد
ز آه چشمه آیینه را سراب کنیم
بیاض گردن او گر به دست ما افتد
چه بوسه های گلوسوز انتخاب کنیم!
کدام عیش به این عیش می رسد صائب؟
که ما و دختر رز سیر ماهتاب کنیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و خوشی زندگی اشاره می‌کند و از جایش که به جای نوشیدن شراب، آب بنوشد، می‌گوید. او با مقایسه خود با نخل و موج دریا، به آرامش و خوشی اشاره دارد. عشق و زیبایی معشوق در متن شعر نمود بیشتری دارد و شاعر می‌گوید که اگر عشق معشوق در دلش نباشد، همه چیز بی‌معنی خواهد بود. در نهایت، شاعر از لذتی که با معشوق خود، دختر رز، تجربه می‌کند سخن می‌گوید و به زیبایی این لحظات اشاره می‌کند.