غزل شمارهٔ ۵۹۱۹ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم
ما مرکب ازین رخنه جهاندیم و گذشتیم
چون ابر بهار آنچه ازین بحر گرفتیم
در جیب صدف پاک فشاندیم و گذشتیم
چون سایه مرغان هوا در سفر خاک
آزار به موری نرساندیم و گذشتیم
گر قسمت ما باده و گر خون جگر بود
ما نوبت خود را گذراندیم و گذشتیم
کردیم عنانداری دل تا دم آخر
گلگون هوس را ندواندیم و گذشتیم
در رشته کشیدند دگرها گهر جان
ما این عرق از جبهه فشاندیم و گذشتیم
هر چند که در دیده ما خار شکستند
خاری به دل کس نخلاندیم و گذشتیم
یک صید ازین دشت به فتراک نبستیم
چون مهر همین تیغ رساندیم و گذشتیم
هر چند که در مد نظر بود دو عالم
یک حرف ازین صفحه نخواندیم و گذشتیم
فریاد که از کوتهی بازوی اقبال
دستی به دو عالم نفشاندیم و گذشتیم
صد تلخ چشیدیم ز هر بی مزه صائب
تلخی به حریفان نچشاندیم و گذشتیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر سفر و عبور از دنیا و تجربیات زندگی است. شاعر به یادآوری اینکه در مسیر زندگی، با مشکلات و تلخی‌ها روبرو شده اما هیچ‌گاه آنها را به دیگران منتقل نکرده و با آرامش از کنار آنها گذشته، می‌پردازد. او بر این نکته تأکید دارد که در برابر سختی‌ها، نه تنها خود را تسلیم نکرده بلکه سعی در حفظ آرامش و سرزندگی داشته است. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده پایداری و عدم تاثیر منفی وقایع بر روح و دل شاعر است.