غزل شمارهٔ ۵۹۹۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به قدرت و توانایی انسان‌ها در ساختن و ایجاد می‌پردازد. او می‌گوید اگر مانند غواصان بتوانی از زیر آب به سطح بیایی، می‌توانی جیب و دامن خود را پر از گوهر کنی. آزادگان از نگرانی و پریشانی دورند، اما هیچ فردی نمی‌تواند از یکدیگر جدا باشد. اگر خوشی‌ها کمبود داشته باشند، صبح‌ها دیگر نمی‌توانند لبخند بزنند. شاعری را به مجنون تشبیه می‌کند که می‌تواند هر چیزی را تسخیر کند و در نهایت به قدرت ایجاد عشق و زیبایی اشاره دارد و می‌گوید نیاز به کلید اصلی برای باز کردن قفل‌هاست. به آخر اشاره می‌کند که قناعت و شکرگزاری می‌تواند انسان را به آرامش و راحتی برساند.