غزل شمارهٔ ۶۳۰۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالت و اوضاع درویشان می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که صدای پا و جنبش درویشان به آرامی و سکوت است و زمینی که زیر گام‌هایشان می‌خوابد، نشانگر تاثیر و وقار ایشان است. درویشان با وجود آنکه در ظاهر ممکن است خشک و خالی به نظر برسند، اما کلام و بیانشان شیرین و پر از معناست. لذت زندگی آنها به سادگی و خلوص طعامی است که می‌خورند. همچنین شاعر به این نکته اشاره دارد که حتی در شرایط سخت و دشوار نیز درویشان آرام و بی‌صدا باقی می‌مانند. در نهایت، او به برابری و اشتراکی که درویشان با دیگران دارند اشاره می‌کند و می‌گوید که فیض و نعمت آنها برای همه است و نباید از آن روی ترش کرد.