غزل شمارهٔ ۷۰۸ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
کوتاه ساز رشته آمال خویش را
مپسند در شکنجه پر و بال خویش را
پرواز من به بال و پر توست، زینهار
مشکن مرا که می شکنی بال خویش را
دست دعا بود سپر ناوک قضا
در کار خیر صرف کن اقبال خویش را
دل واپسان به هیچ مقامی نمی رسند
بفرست پیشتر ز اجل مال خویش را
آن سنگدل که آینه ما به سنگ زد
می دید کاش صورت احوال خویش را
با دشمنان دوست نما در میان منه
صائب اگر ز اهل دلی، حال خویش را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات و آمال انسانی اشاره دارد و به فردی توصیه می‌کند که در راستای اهداف خود کوتاهی نکند. شاعر از پرواز و آزادی سخن می‌گوید و از آسیب‌دیدن به خاطر دیگران هراس دارد. همچنین به دعا و امید به آینده اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که دل‌باختگان نباید در انتظار زمان بمانند، بلکه باید برای وصول به مقاصد خود تلاش کنند. در نهایت، شاعر به ضرورت دوری از دشمنان و حفظ ارتباط با دوستان واقعی اشاره می‌کند.