غزل شمارهٔ ۷۷۷ صائب

صائب / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

از جنبش نسیم کرم زنده ایم ما

زین باد همچو شیر علم زنده ایم ما

هر چند همچو ذره بی قدر حادثیم

از نور آفتاب قدم زنده ایم ما

گلبانگ زندگی به اثر می شود بلند

چندان که جا هست، چو جم زنده ایم ما

چون شبنم از چراندن چشم است رزق ما

نه همچو دیگران به شکم زنده ایم ما

دوران عمر ما نبود پای در رکاب

دایم چو نام اهل کرم زنده ایم ما

روشن شود چراغ دل ما ز یکدگر

چون رشته های شمع، به هم زنده ایم ما

بار گران، سبک به امید فکندن است

عمری است بر امید عدم زنده ایم ما

صائب ز خوان نعمت الوان روزگار

چون عاشقان به خوردن غم زنده ایم ما

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تشریح زندگی و وجود افرادی می‌پردازد که از جنبش نسیم کرم جوانه زده‌اند و مانند شیر، در علم و آگاهی زنده‌اند. هرچند به ظاهر بی‌قدر و کوچک به نظر می‌رسند، اما از نور و رزق آفتاب بهره‌مندند و از زندگی لذت می‌برند. زندگی آنها با وجود سختی‌ها و چالش‌ها، همچنان پرانرژی و امیدبخش است. آنها به یکدیگر روشنایی می‌بخشند و با هم پیوندی عمیق دارند، در حالی که بار سنگین زندگی را با امید به تغییرات بهتر تحمل می‌کنند. در نهایت، آنها مانند عاشقان، از نعمت‌های زندگی استفاده می‌کنند، حتی اگر در غم و اندوه باشند.