غزل شمارهٔ ۹۰۴ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بهشت بر مژه تصویر می کند مهتاب
پیاله را قدح شیر می کند مهتاب
پیاله نوش و میندیش از حرارت می
که در شراب، طباشیر می کند مهتاب
نمی خرد به فروغی کتان توبه ما
درین معامله تقصیر می کند مهتاب
فروغ صحبت روشندلان غنیمت دان
پیاله گیر که شبگیر می کند مهتاب
در آن کسی که ننوشد پیاله ای، صائب
به حیرتم که چه تأثیر می کند مهتاب؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جاذبه‌های شب و ماه و تأثیراتی است که عشق و شراب بر زندگی انسان دارند. شاعر به توصیف لحظات خوش و پر از لذت می‌پردازد و می‌گوید که ماه در دل شب زیبایی‌های خاصی را به تصویر می‌کشد و شراب را به گونه‌ای معجزه‌آسا به نوشندگان هدیه می‌دهد. او همچنین به اهمیت ارتباطات با روشندلان و اهل محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که از این لذت‌ها دوری کند، دچار حیرت و سردرگمی می‌شود. در کل، شعر به لذت‌های زندگی، عشق و زیبایی‌هایی که در شب و زیر نور ماه وجود دارد، اشاره دارد.