غزل شمارهٔ ۹۶۵ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حال انسان‌ها در دنیای پرمشغله و گرفتار شده است. هر فردی درگیر خود و مشکلاتش است و نمی‌تواند به دیگران کمک کند. در آن، به بی‌فکری انسان‌ها و بی‌توجهی به مسائل دیگران اشاره می‌شود. خضر، به عنوان نماد دانایی و راهنمایی، از اصلاح مشکلات دیگران فارغ است و هر کسی در پی تعمیر و رسیدگی به امور خود است. شاعر نشان می‌دهد که حتی اگر افراد به ظاهر خوبی مانند عیسی هم باشند، در حقیقت هر کس درگیر بار مسئولیت خود است. همچنین، زیبایی و احساسات انسانی نشان داده می‌شود، اما در نهایت همه در دنیای خود غرق شده‌اند و نمی‌توانند به یکدیگر یاری برسانند. تمام این تصاویر به نوعی به خودخواهی و انزوای فردی اشاره دارد.