غزل شمارهٔ ۱۰ صائب
توتولموش کونلوم جام ایله شادان ایلمک اولماز
ال ایلن پسته نین آغزینی خندان ایلمک اولماز
نه سوز دوربو که اولسون صاحب مشرب قوری زاهد
قرا توپراغی هرگز آب حیوان ایلمک اولماز
بولوت قیلان کسر جولان ایدنده ایلدیریم تیغی
کونوللر پرده سینده عشقی پنهان ایلمک اولماز
منیم گوزیاشیمی چیقگیل فلک لردن تماشا قیل
حبابی قصرلر ایچینده طوفان ایلمک اولماز
قلیج گر ایچسه عالم قانینی سیرابلیق بیلمز
سنی عشاق قتلیندن پشیمان ایلمک اولماز
من مجنونی عاقل ایلمک ممکن دگول ناصح
سوز ایلن مشک ناب اولان قانی قان ایلمک اولماز
خطادن کیچدی جیران قانینی مشک ایلدی صائب
دیمه عصیانی طاعت، کفری ایمان ایلمک اولماز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعر گونه بیان می‌کند که شادمانی و شادی واقعی ممکن نیست و انسان نمی‌تواند به طور واقعی از زندگی لذت ببرد. همچنین به عدم امکان تجربه عشق واقعی اشاره می‌شود و بیان می‌کند که برخی احساسات و تجربیات عمیق‌تر از آن هستند که بتوان به راحتی به آن‌ها دست یافت. شاعر به ناتوانی انسان از شناخت عمیق‌ترین احساسات و عشق پرداخته و به نوعی اضطراب و ناامیدی در مواجهه با زندگی و احساسات عاشقانه اشاره می‌کند.