غزل شمارهٔ ۷ صائب
صائب / غزلیات ترکی / وزن: مفتعلن مفتعلن فع مفتعلن مفتعلن فع
گل کیمی هر کیم که گلزار ایچره نقد جانی وار
سعی ایلر توکسون سنین یولوندا تا امکانی وار
تا ایاغین توپراغینا توکمسون دوتماز، قرار
هر کیمین مجلسده میناتک بیر آوج قانی وار
نه عجب عاشقلری گر باشدان آچسون نازایلن
کاکل مشکین کیمی هر کیم که سرگردانی وار
ایچمامیش جان بخشلر نظاره دن عاشقلره
ترلو رخسارین عجایب چشمه حیوانی وار
ایلیوپدور نقطه خالین منی پرگار سیز
یوخسا دریا اوزره هر بیر قطره نین دورانی وار
گز دیریرلر ال به ال داغین کونوللر پاره سی
یرده قالماز جام تک هر کیم که ایستی قانی وار
پوچ دی هر سوز که دییرلر معرفتدن اهل قال
بحردن چیخماز صدف تا گوهر غلطانی وار
چوخ دگول حیرت یری گروارسا شیرین سوزلری
طوطی نین صائب نظرده گوزگی تک میدانی وار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت‌های عاشقانه می‌پردازد. شاعر از گل کیمی و گلزار سخن می‌گوید و به اهمیت عشق و عشق‌ورزی اشاره می‌کند. او به ویژگی‌های ظاهری و باطنی معشوق می‌بالد و از احساسات عمیق عاشقانه صحبت می‌کند. همچنین، تمثیل‌های طبیعی و زیبایی‌شناختی در شعر به کار رفته که نشان‌دهنده عمق و زیبایی احساسات عاشقانه است. شاعر به طور کلی به ارتباط میان عشق و زیبایی‌های طبیعی پرداخته و می‌گوید که در هر مهمانی و محفل، عشق و دلدادگی به گونه‌ای حضور دارد.