غزل شمارهٔ ۳ صائب
الدن چیخارام زلف پریشانینی گورجک
ایشدن گیدرم سرو خرامانینی گورجک
سوسیزلارا گر جان آخیدور چشمه حیوان
من جان ویریرم چشمه حیوانینی گورجک
گر باغلاماسون ایل گوزینی شرم عذارین
جاندان کسیلور خنجر مژگانینی گورجک
ریحان که نزاکت توکولوردی قلمیندن
خط تیره چکر زلف پریشانینی گورجک
بلبل که گلون لعل لبیندن سوزآلیردی
دیلی دولاشور غنچه خندانینی گورجک
رضوان که بهشتین یمیشی گوزینه گلمز
دیشلر الینی سیب زنخدانینی گورجک
تردن خط ریحان ورقین پاک سیلیپدور
نقاش گلستان خط ریحانینی گورجک
گلرنگ اولور صبح اتکی قانلو تریندن
خورشید عذار عرق افشانینی گورجک
مژگانی اولوب قانلو یاشیندان رگ یاقوت
صائب لب لعل گهر افشانینی گورجک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت یک دختر پرداخته و او را با تصاویری از طبیعت و عشق مقایسه می‌کند. شاعر از زلف‌های پریشان و چشمان جذاب او به عنوان نمادهایی از زیبایی یاد می‌کند. در این اشعار، شاعر به جاذبه‌های دخترانه، مانند لبان لعلین و مژگانش اشاره می‌کند و به تأثیر این زیبایی‌ها بر دل‌ها و احساسات آدمی می‌پردازد. همچنین، او با استفاده از تصاویری شاعرانه و طبیعت، حس زیبایی و لطافت را به تصویر می‌کشد. به طور کلی، شعر نمایانگر عشق و تحسین عمیق شاعر نسبت به زیبایی این دختر است.