شمارهٔ ۱۸۵ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مفهوم این می‌پردازد که هر کس بدون تأمل و فکر به صحبت کردن بپردازد، مانند شعله‌ای آتشین که انرژی خود را صرف می‌کند، به زودی خسته و تحلیل می‌رود. به عبارت دیگر، باید در سخن گفتن دقت و تأمل وجود داشته باشد.