مطالع — دیوان اشعار صائب

Name: مطالع — دیوان اشعار صائب
Author: صائب

صائب / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — زشت‌رو چون سازد از خود دور خوی زشت را؟
شمارهٔ ۲ — چرخ می‌داند عیار آه پرتأثیر را
شمارهٔ ۳ — چشم صیاد تو ترسانده است چشم ناز را
شمارهٔ ۱۰ — بیدار کند بانگ نی افسرده دلان را
شمارهٔ ۴ — چون دریغ از دیده داری حسن ذات خویش را
شمارهٔ ۹ — بگذار شود زیر و زبر جسم گران را
شمارهٔ ۶ — گردون سنگدل نبود مرد جنگ ما
شمارهٔ ۱۱ — کلید فتح بود از دل شکسته گدا را
شمارهٔ ۵ — از دست کار رفته بود پیش، کار ما
شمارهٔ ۸ — تا چند نهد روی به رو آن کف پا را؟
شمارهٔ ۷ — زد غوطه بس که در تن خاکی روان ما
شمارهٔ ۱۴ — نیست پروای کدورت دل بی کینه ما را
شمارهٔ ۱۲ — قرار نیست دمی چون شرار، خرده جان را
شمارهٔ ۱۶ — از ترحم حسن جولان می‌نماید در نقاب
شمارهٔ ۱۸ — عمر را پاس نفس باز ندارد ز شتاب
شمارهٔ ۱۳ — زهی ز روزن داغ تو روشنایی دل‌ها
شمارهٔ ۱۵ — گریه مستانه بی‌مِیْ می‌کند ما را خراب
شمارهٔ ۱۹ — چه خیال است کند مست ترا باده ناب
شمارهٔ ۱۷ — می‌شود در دور خط عاشق ز جانان کامیاب
شمارهٔ ۲۵ — حاصل ما از نظربازی نگاه حسرت است
شمارهٔ ۲۳ — زردرویی می‌کشد مهر از ترنج غبغبت
شمارهٔ ۲۶ — لعل جان بخش ترا خط دورباش آفت است
شمارهٔ ۲۴ — عمر چون از چل گذشت از وی وفا جُستن خطاست
شمارهٔ ۲۲ — یکی دو شد ز اجل ماتم روان غریب
شمارهٔ ۲۷ — قسمت روشندلان از زندگانی کلفت است
شمارهٔ ۲۱ — چو ساخت قد ترا حلقه عمر پا به رکاب
شمارهٔ ۲۰ — روز در جام می آویز که در شب می ناب
شمارهٔ ۳۰ — شیوه چشم کبود از چشم ها دلکشترست
شمارهٔ ۳۴ — صندل بی مغز عالم گرده دردسرست
شمارهٔ ۲۹ — بی دماغان را نرنجاندن به صحبت منت است
شمارهٔ ۳۳ — نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست
شمارهٔ ۳۵ — آنچه ما را از شراب زندگی در ساغرست
شمارهٔ ۲۸ — در کهنسالی ز نسیان شکوه کفر نعمت است
شمارهٔ ۳۲ — راحت مرگ فقیران ز اغنیا افزونترست
شمارهٔ ۳۱ — باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست
شمارهٔ ۴۰ — نیست سوی حق به جز تسلیم راهی بنده را
شمارهٔ ۳۷ — بحر نتواند غبار غم ز دل شستن مرا
شمارهٔ ۴۳ — حسن عالمسوز دارد بی قرار اندیشه را
شمارهٔ ۳۹ — خط مشکین خواست عذر آن عذار ساده را
شمارهٔ ۳۶ — می شوم گل، در گریبان خار می افتد مرا
شمارهٔ ۴۱ — نیست پروای علایق طبع وحشت‌دیده را
شمارهٔ ۴۲ — عشق می پاشد ز یکدیگر دل غم پیشه را
شمارهٔ ۳۸ — می گشاید ذکر بر رویت در الله را
شمارهٔ ۵۱ — بر زبان حرف طلب هرگز نمی آریم ما
شمارهٔ ۴۹ — می کند در پرده شب جلوه دایم روز ما
شمارهٔ ۴۷ — شوخی راز محبت می شکافد سینه را
شمارهٔ ۴۶ — نیل چشم زخم باشد زنگ کلفت سینه را
شمارهٔ ۵۰ — از گرانخوابی چو چشم دام آزادیم ما
شمارهٔ ۴۵ — بی سرانجامی صفا بخشد دل دیوانه را
شمارهٔ ۴۸ — بیخودی فرش است در چشم و دل بی تاب ما
شمارهٔ ۴۴ — زلف طرار تو می بندد زبان شانه را
شمارهٔ ۵۸ — کجا اندیشه عقباست عقل ذوفنونت را؟
شمارهٔ ۵۶ — ز بدگویان امان خواهی، ز غیبت پاک کن لب را
شمارهٔ ۵۳ — به همواری توان بردن سبق از همرهان اینجا
شمارهٔ ۵۵ — تمنای تو دارد در کشاکش آسمان‌ها را
شمارهٔ ۵۷ — ز خط اندیشه نبود چهره آن سرو قامت را
شمارهٔ ۵۴ — به احسان همتم می‌کرد قارون اهل دنیا را
شمارهٔ ۵۲ — دور شو ای آستین از دیده گریان ما
شمارهٔ ۵۹ — کند هر جا پریشان باد زلف مشکبارش را
شمارهٔ ۶۵ — ز نقصان گهر باشد گران‌خیزی بزرگان را
شمارهٔ ۶۱ — به گلشن چون روی، بنما به گل چاک گریبان را
شمارهٔ ۶۴ — کشید آن سنگدل از دست من زلف پریشان را
شمارهٔ ۶۲ — نلرزد چون دل از دهشت چو برگ بیدپیران را؟
شمارهٔ ۶۳ — به آسانی شود دل‌ها مسخر گوشه‌گیران را
شمارهٔ ۶۰ — توجه نیست با دلهای سنگین عشق سرکش را
شمارهٔ ۶۷ — عدالت عمر جاویدان دهد فرمانروایان را
شمارهٔ ۶۶ — نشاط ظاهر از دل کی برد غم‌های پنهان را؟
شمارهٔ ۷۱ — چه حاصل کز غزالان بزم رنگین است مجنون را؟
شمارهٔ ۷۰ — نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را
شمارهٔ ۶۸ — مصیبت می‌کند بر دل گوارا زهر مردن را
شمارهٔ ۷۵ — بخیل دوربین زان می‌کند وحشت ز صحبت‌ها
شمارهٔ ۶۹ — بلایی نیست چون دل واپسی جان‌های روشن را
شمارهٔ ۷۳ — نمی‌آیی به بیداری چو در آغوش من شب‌ها
شمارهٔ ۷۲ — به خاموشی سرآور روزگار زندگانی را
شمارهٔ ۷۴ — به چشم مردم آگاه، این فرسوده‌قالب‌ها
شمارهٔ ۸۱ — جز یتیمی چه بر این داشت در گوش ترا
شمارهٔ ۷۸ — به چشم عاقبت بین هر که خود را دید در دنیا
شمارهٔ ۷۹ — (سر تسلیم خرد بر خط جام است اینجا
شمارهٔ ۷۶ — شود زیر و زبر مجموعه خاطر ز محفل‌ها
شمارهٔ ۷۷ — ز لعلش پر می گلرنگ شد پیمانهٔ دل‌ها
شمارهٔ ۸۰ — (هر که خاموش شد از اهل بیان است اینجا
شمارهٔ ۸۲ — این نه خط است سیه کرده بناگوش ترا
شمارهٔ ۸۳ — زاهد خشک بود دشمن جان میکش را
شمارهٔ ۸۴ — پند ارباب خرد پنبه گوش است مرا
شمارهٔ ۸۶ — می تپد در جگر خاک همان طینت ما
شمارهٔ ۸۷ — چرخ خونخوار دلیرست به خونریزی ما
شمارهٔ ۸۸ — چه نسبت است به یوسف رخ نکوی ترا؟
شمارهٔ ۹۰ — چه آتش است به جان این دل مشوش را؟
شمارهٔ ۸۹ — مسنج با دل شب فیض صبح انور را
شمارهٔ ۹۱ — حذر ز ناخن الماس نیست داغ مرا
شمارهٔ ۸۵ — چون سویداست نهان در دل شب کوکب ما
شمارهٔ ۹۶ — زخم زبان به جوش نیارد فسرده را
شمارهٔ ۹۷ — کم کم کن آشنا به لب زخم دشنه را
شمارهٔ ۹۴ — گردد دو نیم، دل ز گلستان ملول را
شمارهٔ ۹۹ — داغدار عشق را نور و صفای دیگرست
شمارهٔ ۹۵ — خال تو سوخت جان من غم سرشته را
شمارهٔ ۹۲ — فراغبال محال است راست کیشان را
شمارهٔ ۹۳ — رخسار آتشین نپذیرد نقاب را
شمارهٔ ۹۸ — عقل شرع باطن است و شرع عقل ظاهرست
شمارهٔ ۱۰۰ — جای برگ گل به بستر اشک رنگینم بس است
شمارهٔ ۱۰۳ — شانه با صد دست از بست و گشادش درهم است
شمارهٔ ۱۰۵ — عمر را بر باد دادن تن به صحبت دادن است
شمارهٔ ۱۰۱ — عیب مردم بر هنر تا چند بگزینی، بس است
شمارهٔ ۱۰۷ — حاصل دنیا وَبال جان فارغبال توست
شمارهٔ ۱۰۶ — آتشین رویی که داغ ما گلی از باغ اوست
شمارهٔ ۱۰۴ — بی خبر از غفلت خویش است تا جان در تن است
شمارهٔ ۱۰۲ — نغمه های جانفزا در پرده نی مدغم است؟
شمارهٔ ۱۱۰ — تا دل از دستم شراب ارغوانی برده است
شمارهٔ ۱۰۸ — کاکل او دام در راه صبا انداخته است
شمارهٔ ۱۱۳ — تا دل بی تاب من گرم طلب گردیده است
شمارهٔ ۱۱۵ — بی حیا گر غوطه در گوهر زند بی مایه است
شمارهٔ ۱۰۹ — یوسف از بی مهری اخوان به چاه افتاده است
شمارهٔ ۱۱۱ — کی نسیم صبحدم با غنچه گل کرده است
شمارهٔ ۱۱۴ — هر که با بی نسبتان گردد طرف، دیوانه است
شمارهٔ ۱۱۲ — بس که بر آن پیکر سیمین قبا چسبیده است
شمارهٔ ۱۱۶ — آب حیوان با لب لعل تو خون مرده ای است
شمارهٔ ۱۱۷ — نغمه شیرین در مذاقم بی شراب تلخ نیست
شمارهٔ ۱۱۸ — دل به صحبت ذوق خلوت دیده را در بند نیست
شمارهٔ ۱۲۰ — گوش ناقص طینتان را پرده انصاف نیست
شمارهٔ ۱۱۹ — جز حریم دل کز آب و گل در او آثار نیست
شمارهٔ ۱۲۳ — از دعا در صبح کام دل توان آسان گرفت
شمارهٔ ۱۲۱ — در چمن چون باغدار لاله گون خود گذشت
شمارهٔ ۱۲۲ — بعد سالی در گلستان جلوه‌ای گل کرد و رفت
شمارهٔ ۱۲۹ — (در خموشی لب من چهره گشای رازست
شمارهٔ ۱۲۴ — خبرها می دهد از می پرستی رنگ غمازت
شمارهٔ ۱۲۶ — غرض از خوردن می مستی بالادست است
شمارهٔ ۱۲۷ — ناله نی حدی قافله ارواح است
شمارهٔ ۱۳۰ — چشم مینا ز سیه بختی ما خونریزست
شمارهٔ ۱۲۵ — مرا در چاه چون یوسف وطن از مکر اخوان است
شمارهٔ ۱۲۸ — پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست
شمارهٔ ۱۳۱ — بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است
شمارهٔ ۱۳۷ — از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است
شمارهٔ ۱۳۸ — باز سرمشق جنونم خط نازک رقمی است
شمارهٔ ۱۳۴ — تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است
شمارهٔ ۱۳۲ — هر سر موی تو در کاوش دل مژگان است
شمارهٔ ۱۳۹ — هر چه جز حیرت دیدار بود نادانی است
شمارهٔ ۱۳۶ — دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است
شمارهٔ ۱۳۵ — رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است
شمارهٔ ۱۳۳ — تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است
شمارهٔ ۱۴۲ — از سرانجام عمارت خوشی از دلها رفت
شمارهٔ ۱۴۴ — چه غم اگر تهی از باده جام و شیشه ماست؟
شمارهٔ ۱۴۷ — چه سود ازین که کتبخانه جهان از توست؟
شمارهٔ ۱۴۳ — به گریه جوهر بینش ز دیده ما ریخت
شمارهٔ ۱۴۶ — دلم ربوده خط شکسته بسته اوست
شمارهٔ ۱۴۵ — چنان که مهر خموشی سپند آفت‌هاست
شمارهٔ ۱۴۰ — گرچه رخسار ترا آب طراوت کم نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — عشق را چشم به سامان تن آسانی نیست
شمارهٔ ۱۵۴ — به زور خرده جان را نگاه نتوان داشت
شمارهٔ ۱۵۰ — پلنگ اگر چه ز خشم آتش فروخته ای است
شمارهٔ ۱۴۹ — خموش هر که شد از قیل و قال وارسته است
شمارهٔ ۱۵۲ — گل سر سبد روزگار، خوش خویی است
شمارهٔ ۱۵۵ — یعقوب از فروغ جمال تو چشم باخت
شمارهٔ ۱۵۱ — هزار رنگ بلا در خمار میخواری است
شمارهٔ ۱۵۳ — چه شد که مجلس ما را ز شمع زیور نیست
شمارهٔ ۱۴۸ — دلیل راه توکل امید کوتاه است
شمارهٔ ۱۵۶ — جایی مرو نخوانده که گر خانه خداست
شمارهٔ ۱۶۲ — چندان که خار در پی آزار بلبل است
شمارهٔ ۱۵۷ — ابر سیاه حامل باران رحمت است
شمارهٔ ۱۵۹ — موی سفید ریشه آه ندامت است
شمارهٔ ۱۶۱ — موی سفید صبحدم جان غافل است
شمارهٔ ۱۶۳ — این شور در جهان نه از افلاک و انجم است
شمارهٔ ۱۵۸ — با قبله طاق ابروی او را چه نسبت است؟
شمارهٔ ۱۶۰ — ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است
شمارهٔ ۱۶۷ — خال است این که بر لب او چشم دوخته است؟
شمارهٔ ۱۶۴ — دیدار یار در گره چشم بستن است
شمارهٔ ۱۶۶ — شکرفروش مصر حلاوت زبان توست
شمارهٔ ۱۶۵ — درمان درد هجر ز جان دست شستن است
شمارهٔ ۱۶۹ — نی انجمن فروز شراب شبانه است
شمارهٔ ۱۷۱ — ظرافت آتش افروز جدایی است
شمارهٔ ۱۷۰ — ز پیری حاصل من مد آه است
شمارهٔ ۱۶۸ — چشمم ز پهلوی دل دیوانه پر شده است
شمارهٔ ۱۷۳ — حسن را با عشق شان دیگرست
شمارهٔ ۱۷۴ — عشق هر چند مجازی است خوش است
شمارهٔ ۱۷۵ — حسن در دوستی یگانه خوش است
شمارهٔ ۱۷۹ — منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟
شمارهٔ ۱۷۶ — خشکی زهد از دماغم ابرهای تر نبرد
شمارهٔ ۱۷۸ — از تراش آن خط مشکین جلوه زان رخسار کرد
شمارهٔ ۱۷۷ — عالمی را لعل او مست از شراب ناب کرد
شمارهٔ ۱۷۲ — در چمن روزگار فال شکفتن خطاست
شمارهٔ ۱۸۲ — دانه خال تو خون از چشم صیاد آورد
شمارهٔ ۱۸۰ — از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد
شمارهٔ ۱۸۵ — بی‌تأمل هرکه در محفل سخن‌پرداز شد
شمارهٔ ۱۸۴ — خلقی از گفتار بی کردار من هشیار شد
شمارهٔ ۱۸۶ — خرد دانست آن که جرم خویش را بیچاره شد
شمارهٔ ۱۸۷ — تازه رو زخم کهن از زخم های تازه شد
شمارهٔ ۱۸۱ — ذات حق را چون توان در این جهان ادراک کرد؟
شمارهٔ ۱۸۳ — عالمی از منع زینت خرم و دلشاد شد
شمارهٔ ۱۸۸ — داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد
شمارهٔ ۱۹۰ — ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند
شمارهٔ ۱۹۲ — غیرت خسرو چو خواهد رشک فرمایی کند
شمارهٔ ۱۹۴ — آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند
شمارهٔ ۱۹۱ — تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند
شمارهٔ ۱۸۹ — تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند
شمارهٔ ۱۹۳ — در دل معشوق جای خود ادب وا می کند
شمارهٔ ۱۹۵ — می‌کشان را باده گلرنگ خندان می‌کند
شمارهٔ ۱۹۷ — دور ساغر بی هوای ابر پا در گل بود
شمارهٔ ۲۰۰ — بخت با ما بر خلاف راه مقصد می رود
شمارهٔ ۲۰۲ — هر که گرداند ز دنیا روی، از مردان شود
شمارهٔ ۲۰۳ — فیض روشن گوهران از ارتحال افزون شود
شمارهٔ ۱۹۸ — در بساط آسمان خشک، همت کم بود
شمارهٔ ۱۹۶ — تکیه گاه خلق، لطف حق تعالی بس بود
شمارهٔ ۱۹۹ — حاصل جمعیت عالم پریشانی بود
شمارهٔ ۲۰۱ — دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود
شمارهٔ ۲۰۴ — از شراب لاله گون همت دوبالا می شود
شمارهٔ ۲۱۱ — کجا چشم بد از دود سپندم در گزند افتد؟
شمارهٔ ۲۱۰ — ساغر می را به دست می پرست ما دهید
شمارهٔ ۲۰۹ — خون می را از عروق تاک می باید کشید
شمارهٔ ۲۰۸ — آسمان افتادگان را غمگساری می شود
شمارهٔ ۲۰۵ — حسن خط از حلقه گشتن ها زیادت می شود
شمارهٔ ۲۰۷ — عمر اهل دولت از احسان دو چندان می شود
شمارهٔ ۲۰۶ — در وجود ما شراب تلخ باطل می شود
شمارهٔ ۲۱۶ — ز پرگویی دهان هرزه گویان باز می گردد
شمارهٔ ۲۱۸ — به هرکس آسمان شد مهربان بیچاره می‌گردد
شمارهٔ ۲۱۳ — به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گردد
شمارهٔ ۲۱۵ — طریق کفر و دین در شاهراه دل یکی گردد
شمارهٔ ۲۱۷ — دلی دارم که از یاد طرب غمناک می گردد
شمارهٔ ۲۱۴ — چنین از می گر آن سیب زنخدان لاله گون گردد
شمارهٔ ۲۱۹ — غم روی زمین ما را غبار دل نمی گردد
شمارهٔ ۲۱۲ — به جز دندان کز آب زندگی چون آسیا گردد
شمارهٔ ۲۲۲ — ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد
شمارهٔ ۲۲۳ — مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد
شمارهٔ ۲۲۰ — به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد
شمارهٔ ۲۲۱ — ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می‌بارد
شمارهٔ ۲۲۴ — شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد
شمارهٔ ۲۲۶ — به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد
شمارهٔ ۲۲۵ — که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟
شمارهٔ ۲۲۷ — نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد
شمارهٔ ۲۳۳ — مژگان زرد، خانه برانداز سینه است
شمارهٔ ۲۳۰ — من آن سیلم که منزل پیش راه من نمی گیرد
شمارهٔ ۲۲۹ — که دارم غیر خط تا از رخ او داد من گیرد؟
شمارهٔ ۲۳۲ — سیه مستان غفلت را فلک هشیار می سازد
شمارهٔ ۲۳۵ — حسنت هلال را به سر آسمان شکست
شمارهٔ ۲۳۱ — به ماتم هر که کام خود ز افغان تلخ می سازد
شمارهٔ ۲۲۸ — به هر رنگی که باشد دل، همان صورت جهان گیرد
شمارهٔ ۲۳۴ — آب حیات آتش رخساره ها می است
شمارهٔ ۲۴۲ — از داغ تازگی جگر پاره پاره یافت
شمارهٔ ۲۴۱ — گفتی نمی توان ز لب دلستان گذشت
شمارهٔ ۲۳۷ — ما را شکایت از سخن تلخ یار نیست
شمارهٔ ۲۳۸ — ما را کنار و بوس توقع ز یار نیست
شمارهٔ ۲۴۳ — از روی عرقناک تو خورشید کباب است
شمارهٔ ۲۳۶ — رخسار او مقید زلف بلند نیست
شمارهٔ ۲۳۹ — در گریه بی رخت مژه را اختیار نیست
شمارهٔ ۲۴۰ — عمر عزیز قابل سوز و گداز نیست
شمارهٔ ۲۴۷ — دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است
شمارهٔ ۲۴۶ — صد در صد آفاق، بیابان جنون است
شمارهٔ ۲۴۹ — هر قطره شبنم به چمن دانه ذکری است
شمارهٔ ۲۵۱ — از رفتن گل صحن چمن نوحه سرایی است
شمارهٔ ۲۵۰ — هر داغ درین لاله ستان خیمه لیلی است
شمارهٔ ۲۴۵ — تنها نه همین با تو مرا روی نیازست
شمارهٔ ۲۴۸ — با عشق تو اندیشه کونین گناه است
شمارهٔ ۲۴۴ — از پرده شرم تو دلم داغ و کباب است
شمارهٔ ۲۵۲ — با خوی سرکش او آتش سخن پذیرست
شمارهٔ ۲۵۴
شمارهٔ ۲۵۷ — تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
شمارهٔ ۲۵۸ — اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد
شمارهٔ ۲۵۶ — دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد
شمارهٔ ۲۵۵ — تواضع خصم بالادست را بی زور می سازد
شمارهٔ ۲۵۳ — رنگ شراب دارد یاقوت درفشانت
شمارهٔ ۲۵۹ — ز بس گفتار من از دل غبارآلود می‌خیزد
شمارهٔ ۲۶۱ — زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد
شمارهٔ ۲۶۵ — ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد
شمارهٔ ۲۶۶ — دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند
شمارهٔ ۲۶۴ — بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی‌باشد
شمارهٔ ۲۶۰ — به تمکینی ز جای خویش آن طناز می‌خیزد
شمارهٔ ۲۶۳ — چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟
شمارهٔ ۲۶۲ — ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد
شمارهٔ ۲۶۷ — ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند
شمارهٔ ۲۷۲ — به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید
شمارهٔ ۲۷۵ — چون فروزان ز می آن آینه طلعت گردد
شمارهٔ ۲۶۸ — مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود
شمارهٔ ۲۷۳ — به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید
شمارهٔ ۲۶۹ — نگردم چون سبو غافل ز حفظ آبروی خود
شمارهٔ ۲۷۱ — ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید
شمارهٔ ۲۷۰ — گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید
شمارهٔ ۲۷۴ — نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید
شمارهٔ ۲۷۶ — سر ما گرم ز زور می بی غش گردد
شمارهٔ ۲۷۷ — صحبت مردم افسرده سکون می آرد
شمارهٔ ۲۷۸ — صبح وصل است و مرا حال چنین می گذرد
شمارهٔ ۲۸۳ — پیش سایل چه ضرورست بپا برخیزند؟
شمارهٔ ۲۸۰ — بی تائمل به مقامی دل غافل نرسد
شمارهٔ ۲۷۹ — طفل محبوبم اگر رخ ز شراب افروزد
شمارهٔ ۲۸۲ — اهل بازار ز زهاد به انصافترند
شمارهٔ ۲۸۱ — از سفر با رخ افروخته جانان آمد
شمارهٔ ۲۸۷ — حسن اگر بدرقه شعله آواز شود
شمارهٔ ۲۸۸ — گر چنین جلوه گر آن سرو قباپوش شود
شمارهٔ ۲۸۵ — اول و آخر الله ازان آه بود
شمارهٔ ۲۸۶ — از حیات آنچه ترا صرف به طاعات شود
شمارهٔ ۲۹۰ — یوسف از دیدن رخسار تو خودبین نشود
شمارهٔ ۲۸۴ — گر مصور قلم از موی میان تو کند
شمارهٔ ۲۸۹ — زود از خنده بی مغز دهن بسته شود
شمارهٔ ۲۹۱ — دل سودازده داغ تو به افسر ندهد
شمارهٔ ۲۹۸ — همین ز می نه رخ بزم ها نگارین شد
شمارهٔ ۲۹۲ — گریه امروز به رنگ دگرم می آید
شمارهٔ ۲۹۷ — اگر نه اشک مرادست بر گلو گیرد
شمارهٔ ۲۹۳ — کیست آن کس که نه بر حال مسافر گرید؟
شمارهٔ ۲۹۹ — ز آفتاب شود خشک خط چو تر باشد
شمارهٔ ۲۹۴ — مدار خویش بزرگی که بر شراب نهاد
شمارهٔ ۲۹۶ — می مدام دل لاله را سیه دارد
شمارهٔ ۲۹۵ — خسیس باده چو نوشد خسیس تر گردد
شمارهٔ ۳۰۶ — به دست من کمر نازک تو چون آید؟
شمارهٔ ۳۰۵ — دل از رفیق گرانجان ز عمر سیر شود
شمارهٔ ۳۰۰ — خدنگ بی غرضان را خطا نمی باشد
شمارهٔ ۳۰۱ — ز پیچ و تاب در دل به ما فراز نشد
شمارهٔ ۳۰۴ — دلی که آب شد از عشق برقرار بود
شمارهٔ ۳۰۳ — پیاله ای به لبم چرخ آشنا نکند
شمارهٔ ۳۰۲ — به روی لاله و گل هر که می نمی نوشد
شمارهٔ ۳۰۷ — اگر ز دست تهی، کام برنمی آید
شمارهٔ ۳۱۲ — با جسم کس به عالم بالا نمی رسد
شمارهٔ ۳۰۹ — سیر شکوفه عقل مرا زیر دست کرد
شمارهٔ ۳۱۱ — حسن از حجاب، غصه و تشویش می خورد
شمارهٔ ۳۱۳ — دل از سفید گشتن مو ناامید شد
شمارهٔ ۳۱۴ — حسن تو زیردست خط مشکبار شد
شمارهٔ ۳۱۵ — غلیان ز دودمان وجود آشکار شد
شمارهٔ ۳۰۸ — نخلی که سرکشی نکند پایمال باد!
شمارهٔ ۳۱۰ — در گلشنی که حسن تو عارض جمال کرد
شمارهٔ ۳۱۶ — از اختیار دم دل گمراه می زند
شمارهٔ ۳۱۷ — گرچه در ظاهر به زه دارم کمان اختیار
شمارهٔ ۳۱۹ — گر باغبان زکات زر گل برون کند
شمارهٔ ۳۲۱ — خوبان اگر چه زبده اولاد آدمند
شمارهٔ ۳۲۰ — اشکم همیشه خون به دل آستین کند
شمارهٔ ۳۲۲ — روشندلان که قبله خود روی او کنند
شمارهٔ ۳۱۸ — تیشه من چون زند دامان جرائت بر کمر
شمارهٔ ۳۲۳ — در حفظ آن کسی که ز می بی خبر شود
شمارهٔ ۳۳۰ — حاشا که طلبکار حق آرام پذیرد
شمارهٔ ۳۲۵ — از باده چون عقیق تو سیراب می شود
شمارهٔ ۳۲۶ — از خود گسسته، بار به دنیا نمی شود
شمارهٔ ۳۲۷ — از بانگ نی دلی که جراحت نمی شود
شمارهٔ ۳۳۱ — جز سرکشی از آدم بی درد چه خیزد؟
شمارهٔ ۳۲۴ — بیداد آسمان چه خیال است کم شود
شمارهٔ ۳۲۸ — از تاج باج خواه فریدون حذر کنید
شمارهٔ ۳۲۹ — تقصیر میانش ز خم و پیچ ندارد
شمارهٔ ۳۳۵ — می خورد و فروزان شد و از شرم برآمد
شمارهٔ ۳۳۴ — تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد
شمارهٔ ۳۳۶ — کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟
شمارهٔ ۳۳۸ — زنگ از دل ما آن خط شبرنگ زداید
شمارهٔ ۳۳۳ — از موی چو کافور دلم بیت حزن شد
شمارهٔ ۳۳۷ — طول امر از دل چه خیال است برآید؟
شمارهٔ ۳۳۹ — خط در دل روشن گهران مهر فزاید
شمارهٔ ۳۳۲ — از شهد جهان جز غم و تشویش چه خیزد؟
شمارهٔ ۳۴۴ — هیچ شریفی خسیس رای نباشد
شمارهٔ ۳۴۲ — تا خط دمید با من دلدار هم سخن شد
شمارهٔ ۳۴۵ — خسیس از هنرپیشگان عیب بیند
شمارهٔ ۳۴۳ — دل ز من خال یار می گیرد
شمارهٔ ۳۴۰ — در کسوت فقر آن رخ چون ماه ببینید
شمارهٔ ۳۴۶ — از نمدپوشان زبان طعن را کوتاه دار
شمارهٔ ۳۴۷ — گل گلاب از هرزه خندی شد درین نیلی حصار
شمارهٔ ۳۴۱ — در صیدگاه دنیا هر کس که هوش دارد
شمارهٔ ۳۵۲ — هست حاجت در بساط کج کلاهان بیشتر
شمارهٔ ۳۴۹ — پوچ گو را بر سر گفتار بی حاصل میار
شمارهٔ ۳۵۰ — وقت خواب ناز، آن مژگان بود خونریزتر
شمارهٔ ۳۵۳ — می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگر
شمارهٔ ۳۵۱ — هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر
شمارهٔ ۳۵۴ — بر دل موری درین عبرت سرا غافل مخور
شمارهٔ ۳۴۸ — شد فزون در دور خط کیفیت لبهای یار
شمارهٔ ۳۵۵ — کریم سایل خود را غنی کند یکبار
شمارهٔ ۳۵۹ — سامان دهر را همه اسباب غم شمار
شمارهٔ ۳۶۱ — مخور فریب محبت ز ناله همه کس
شمارهٔ ۳۶۰ — در دیده ها اگر چه بود راه هند دور
شمارهٔ ۳۶۲ — برنیایی خوش به اهل فکر، ناخوش هم مباش
شمارهٔ ۳۵۸ — با چهره شکسته و با چشم اشکبار
شمارهٔ ۳۶۳ — یک سر مو منت از اخوان کم فرصت مکش
شمارهٔ ۳۵۷ — ندیده ایم به جز ماه روزه ماه دگر
شمارهٔ ۳۵۶ — یکی هزار شود داغ در دل افگار
شمارهٔ ۳۶۵ — یار گندم‌گون جوی نگذاشت در من عقل و هوش
شمارهٔ ۳۷۰ — تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش
شمارهٔ ۳۶۹ — در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش
شمارهٔ ۳۶۸ — صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش
شمارهٔ ۳۶۶ — در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش!
شمارهٔ ۳۶۴ — از ته دل نیست از همصحبتان رنجیدنش
شمارهٔ ۳۶۷ — حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش
شمارهٔ ۳۷۱ — دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش
شمارهٔ ۳۷۳ — به دوری محو از خاطر نگردد قد رعنایش
شمارهٔ ۳۷۶ — عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش
شمارهٔ ۳۷۸ — مطرب مکن ز صافی آواز انتعاش
شمارهٔ ۳۷۷ — به عزم صید چنان گرم خاست شهبازش
شمارهٔ ۳۷۲ — قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش
شمارهٔ ۳۷۵ — غوطه در زنگ زد آیینه روشن گهرش
شمارهٔ ۳۷۹ — محو کی از صفحه دلها شود آثار من؟
شمارهٔ ۳۷۴ — سلیمانی است حسن، انگشتری از حلقه مویش
شمارهٔ ۳۸۲ — از علایق دل ز آب و گل نمی آید برون
شمارهٔ ۳۸۷ — ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن
شمارهٔ ۳۸۴ — در جبین تاک، نور باده بی غش ببین
شمارهٔ ۳۸۶ — ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن
شمارهٔ ۳۸۵ — خط مشکین را به گرد خال آن مهوش ببین
شمارهٔ ۳۸۱ — دارد از سبقت ز چشم بد خطرها جان من
شمارهٔ ۳۸۳ — آبروی دیده ها باشد ز اشک آتشین
شمارهٔ ۳۸۰ — بس که از دوران به سختی بگذرد احوال من
شمارهٔ ۳۸۸ — ازان خرسند گردیدم ز دیدن ها به نادیدن
شمارهٔ ۳۹۰ — جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من
شمارهٔ ۳۹۱ — نباشد در مقام دلبری نازک نهال من
شمارهٔ ۳۹۵ — می گشاید ز خموشان دل بی کینه من
شمارهٔ ۳۹۴ — تا سر خود به گریبان نتوانی بردن
شمارهٔ ۳۹۲ — ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من
شمارهٔ ۳۸۹ — ز اهل عقل همواری به مجنونان فزون تر کن
شمارهٔ ۳۹۳ — به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من
شمارهٔ ۳۹۸ — به طوق غبغب سیمین او نظر واکن
شمارهٔ ۴۰۳ — عیش جهان در آن لب خندان نظاره کن
شمارهٔ ۴۰۱ — ز احسان بنای دولت خود باثبات کن
شمارهٔ ۴۰۰ — از توست آنچه می دهی آن را به دیگران
شمارهٔ ۳۹۹ — عرق به چهره اش از تاب می نشسته ببین
شمارهٔ ۳۹۶ — اگر عزیز توان شد به آبروی کسان
شمارهٔ ۳۹۷ — توان به خامشی از عمر کام دل بردن
شمارهٔ ۴۰۲ — ای غنچه لب رعایت اهل نیاز کن
شمارهٔ ۴۰۵ — بر جام باده چشم ندارد حباب من
شمارهٔ ۴۰۶ — در سوختن زیاده شود آب و تاب من
شمارهٔ ۴۰۸ — آشفته می شود ز نصیحت دماغ من
شمارهٔ ۴۰۴ — پهلو تهی ز ناوک آن دلربا مکن
شمارهٔ ۴۱۰ — عتاب گلرخان در پرده دارد لطف پنهانی
شمارهٔ ۴۰۷ — متراش خط ز چهره خود پر عتاب من
شمارهٔ ۴۱۱ — زبان در کام کش تا خامشان را همزبان بینی
شمارهٔ ۴۰۹ — در لعل یار خنده دندان نما ببین
شمارهٔ ۴۱۵ — جام جم مهر خموشی است اگر بینایی
شمارهٔ ۴۱۹ — مخالفت نبود در جهان تنهایی
شمارهٔ ۴۱۶ — عرق فشان رخ خود از شراب ساخته ای
شمارهٔ ۴۱۲ — کند گل جمع خود را چون تو در گلزار می‌آیی
شمارهٔ ۴۱۴ — بوی گل غنچه شود چون تو به گلزار آیی
شمارهٔ ۴۱۸ — عبیر فتنه به زلف سیاهت ارزانی!
شمارهٔ ۴۱۷ — کیم، به وادی فقر و سلوک نزدیکی
شمارهٔ ۴۱۳ — سوز داغ دلم ای لاله تو نشناخته ای
شمارهٔ ۴۲۰ — در ماه روزه سیر مه ما نکرده ای
شمارهٔ ۴۲۲ — هر لحظه خرابم کند آن چشم به رنگی
شمارهٔ ۴۲۷ — بر گردن است خون دو صد کشته چون منش
شمارهٔ ۴۲۳ — با خود پرداز از منزل طرازی
شمارهٔ ۴۲۱ — ای خط سبز کز لب جانان دمیده ای
شمارهٔ ۴۲۵ — در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی
شمارهٔ ۴۲۴ — گر می نمی ستانی ای زاهد ریایی
شمارهٔ ۴۲۶ — در بسته حجاب بود گرچه گلشنش
شمارهٔ ۴۳۰ — چون آتش است رغبت بی منتهای حرص
شمارهٔ ۴۳۳ — مرو از راه به احسان خسیسانه خلق
شمارهٔ ۴۳۱ — با قد خم گشته روگردان مشو از راه حق
شمارهٔ ۴۲۹ — از کرم آن کس که شهرت است مرادش
شمارهٔ ۴۳۲ — بی فسادی نیست گر رو در صلاح آرند خلق
شمارهٔ ۴۲۸ — ماهی که عرض می دهد از فلس، مال خویش
شمارهٔ ۴۳۵ — برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک
شمارهٔ ۴۳۴ — نیست از گرد مذلت متواضع را باک
شمارهٔ ۴۳۶ — می کند عیب نمایان را هنرپرور کمال
شمارهٔ ۴۴۰ — تن گران و جان نزار و دل کباب است از طعام
شمارهٔ ۴۴۲ — حرص کرد از دعوی فقر و فنا شرمنده ام
شمارهٔ ۴۳۷ — روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل
شمارهٔ ۴۴۱ — لازم یکدیگر افتاده است ناکامی و کام
شمارهٔ ۴۴۳ — می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام
شمارهٔ ۴۳۸ — هر که را از سایلان ناشاد می سازد بخیل
شمارهٔ ۴۳۹ — هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال
شمارهٔ ۴۴۵ — ناز آن لبها ز خط از قدردانی می کشم
شمارهٔ ۴۴۸ — ما به رنجش اکتفا از تندخویان کرده ایم
شمارهٔ ۴۴۹ — غم به آه از سینه افگار برمی آوریم
شمارهٔ ۴۴۴ — اشک خونین بس که زد جوش از دل دیوانه‌ام
شمارهٔ ۴۵۰ — چند دل ز اندیشه بیش و کم روزی خوریم؟
شمارهٔ ۴۴۶ — گرچه در راه سخن کرده است از سر پا قلم
شمارهٔ ۴۴۷ — از خموشی ما ز دست هرزه نالان رسته ایم
شمارهٔ ۴۵۱ — بر زمین خط از خیال سرو قدی می کشیم
شمارهٔ ۴۵۵ — نجست ناوک آهی درست از شستم
شمارهٔ ۴۵۸ — کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم
شمارهٔ ۴۵۳ — ما نه امروز ز گلگشت چمن سیر شدیم
شمارهٔ ۴۵۶ — مرا که هست میسر سبو به دوش کشم
شمارهٔ ۴۵۷ — به دست چون شکن زلف او شمار کنم
شمارهٔ ۴۵۹ — دل را ز زلف آن بت پرفن گرفته ام
شمارهٔ ۴۵۴ — چنان که جمله عبادات از وضوست تمام
شمارهٔ ۴۵۲ — کجا شور قیامت تلخ سازد خواب شیرینم؟
شمارهٔ ۴۶۲ — از جلوه ات ز هوش من زار می روم
شمارهٔ ۴۶۶ — ما آبروی فقر به گوهر نمی دهیم
شمارهٔ ۴۶۵ — پیوسته ما ز فکر دو عالم مشوشیم
شمارهٔ ۴۶۱ — جان دگر ز بوسه دلدار یافتم
شمارهٔ ۴۶۰ — از بس که بی گمان به در دل رسیده ام
شمارهٔ ۴۶۳ — ما در جهان قرار اقامت نداده ایم
شمارهٔ ۴۶۴ — ز اهل کرم به هند کسی را ندیده ایم
شمارهٔ ۴۶۷ — طرفی ز نهال قد آن شوخ نبستم
شمارهٔ ۴۷۱ — یک دم که به کف باده گلرنگ نداریم
شمارهٔ ۴۷۲ — ز تن عضوی بود دلهای خودکام
شمارهٔ ۴۷۵ — نوش‌ها درج است در نیش عتاب‌آلودگان
شمارهٔ ۴۶۹ — ما از لب خامش ز سخن داد گرفتیم
شمارهٔ ۴۷۴ — حلقه هر در مشو با قامت همچون کمان
شمارهٔ ۴۷۳ — روی خوبت زنگ خودبینی زدود از گل‌رخان
شمارهٔ ۴۶۸ — از دل نبرد زنگ الم باد بهارم
شمارهٔ ۴۷۰ — ما همچو شرر تلخی غربت نکشیدیم
شمارهٔ ۴۸۱ — می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن
شمارهٔ ۴۷۷ — دل چو روشن گشت در غمخانه دنیا ممان
شمارهٔ ۴۸۳ — با دل پر خون برون زان زلف شبگون آمدن
شمارهٔ ۴۷۹ — کار صوفی چیست، خاطر را مصفا ساختن
شمارهٔ ۴۷۶ — عیب دنیا را نمی‌بینند کوته‌دیدگان
شمارهٔ ۴۸۲ — تا کی از عمامه خواهی کوس دانایی زدن؟
شمارهٔ ۴۸۰ — هست با قد دو تا برگ اقامت ساختن
شمارهٔ ۴۷۸ — شد چو سوزن خشک، خار از قرب گل‌پیراهنان
شمارهٔ ۴۸۶ — در تلاش آفرین افکار خود رنگین مکن
شمارهٔ ۴۸۸ — در جوهر نهفته من سرسری مبین
شمارهٔ ۴۸۹ — به هیچ جا نرسد زهد خشک صومعه داران
شمارهٔ ۴۹۰ — چون برآید دل ز قید زلف عنبرفام او؟
شمارهٔ ۴۸۴ — روی از عالم بگردان، روی در دیوار کن
شمارهٔ ۴۸۷ — فارغ است از دیو مردم خاطر آزاد من
شمارهٔ ۴۹۱ — هر چه بخشد عالم ناساز می گیرد ز تو
شمارهٔ ۴۸۵ — شانه در خط معنبر ای صنم داخل مکن
شمارهٔ ۴۹۹ — شکر را نی به ناخن می کند دشنام تلخ تو
شمارهٔ ۴۹۷ — یکی صد شد ز خط کیفیت چشم خراب تو
شمارهٔ ۴۹۵ — زینهار از درد و داغ عشق روگردان مشو
شمارهٔ ۴۹۲ — گر شود گویا به ذکر حق لب خندان تو
شمارهٔ ۴۹۶ — پریزادی است دست آموز زلف مشکبار او
شمارهٔ ۴۹۴ — قامت او چون شود در بوستان همدوش سرو
شمارهٔ ۴۹۸ — کجا سرپنجه خورشید گیرد جای دست تو؟
شمارهٔ ۴۹۳ — بس که سرزد شکوه رزق از لب گویای تو
شمارهٔ ۵۰۵ — خرقه بر دوشان از فرزند و زن بگسیخته
شمارهٔ ۵۰۱ — می چکد بوسه ز لعل لب میخواره تو
شمارهٔ ۵۰۲ — اگر چه لاله طورست روی روشن او
شمارهٔ ۵۰۷ — ز ذکر جهر مکن منع صوفیان لله
شمارهٔ ۵۰۳ — ز انفعال خرام تو آب گردد سرو
شمارهٔ ۵۰۶ — در علم ظاهری چه کنی عمر خود تباه؟
شمارهٔ ۵۰۰ — سرونازی که منم محو رخ انور او
شمارهٔ ۵۰۴ — صد پرده شوخ‌تر بود از چشم خال تو
شمارهٔ ۵۰۸ — از اشک برد راه به کوی تو نظاره
شمارهٔ ۵۱۰ — چند غم از دل به اشک لاله‌گون شوید کسی؟
شمارهٔ ۵۰۹ — زان لب نتوان کرد به دشنام کناره
شمارهٔ ۵۱۲ — قد رعنای ترا تا دید، از شرمندگی
شمارهٔ ۵۱۴ — این که زاهد کرد پهلوی خود از دنیا تهی
شمارهٔ ۵۱۳ — خون تاک از شوق می‌جوشد اگر ساغر زنی
شمارهٔ ۵۱۱ — ای ز خاک افتادگان کاکلت سنبل یکی
شمارهٔ ۵۱۵ — خضاب تازه‌ای هردم به روی کار می‌آری
شمارهٔ ۵۱۶ — میم در جام، اخگر در گریبان است پنداری
شمارهٔ ۵۱۷ — گرفتم سال را پنهان کنی، با مو چه می‌سازی؟
شمارهٔ ۵۱۸ — ز مستی دیگران را می‌کنی تکلیف می نوشی